زنگ خطری برای موسیقی رسانه‌

«موسیقی و رسانه» یا «موسیقی رسانه»؟ البته که این دو، دو موضوع متفاوتند و نمی‌توان لفظ «یا» را بین آن دو قرار داد، اما پیش از این که به تفاوت این دو بپردازیم، باید اذعان کنیم که اساسا «رسانه» به مفهوم امروزی آن پدیده جدیدی است و ترکیب آن با «موسیقی» بسیار جدیدتر، آنقدر که هنوز نه در جایی تدریس می‌شود و نه در مکانی، مدیریت ویژه‌ای آن را تمشیت و راهبری می‌کند؛ همین دیروز با دکتر حسن ریاحی (رئیس دانشکده موسیقی صدا و سیما) درباره نشست اخیر خبرگزاری مهر و موضوع رسانه و نقش متقابل آن با رسانه‌های مکتوب و غیرمکتوب صحبت می‌کردم و ایشان هم به جدید بودن این رشته اشاره کرد و گفت:
کد خبر: ۱۶۰۳۲۲

 اخیرا سیلابل درسی موسیقی رسانه را تهیه کرده‌ایم که در صورت تصویب در مقطع فوق‌لیسانس دانشکده موسیقی صدا و سیما، رشته جدید «موسیقی رسانه» ایجاد می‌شود.

به هر حال، ما از موسیقی رسانه می‌گذریم و در این مجال کوتاه اجمالا به موسیقی در رسانه می‌پردازیم که بیشتر به همکاران و خبرنگاران حوزه موسیقی و مخاطبان متخصص (هنرمندان) مرتبط است.

موسیقی در رسانه اعم از خبر، نقد، مصاحبه و گزارش و معرفی آثار و نقد و بررسی آنها از جمله مهمترین مبحث موسیقایی در رسانه‌های مکتوب به شمار می‌آید، اما متاسفانه این حوزه بویژه در چند سال اخیر، بر سبیل صواب نیست. تا چند سال گذشته، اکثریت قریب به اتفاق اهالی فرهنگ و موسیقی اعتقاد داشتند که ما نقد هنری نداریم و به دلیل تخصصی و پیچیده‌تر بودن هنر موسیقی به طریق اولی نقد موسیقی، کیمیا محسوب می‌شد، خود موسیقیدانان و هنرمندان اهل موسیقی هم که دستی به قلم داشتند، از نوشتن درباره آثار منتشر و اجرا شده بشدت احتراز می‌کردند که مبادا به همکارشان بر بخورد و شگفتا که همه اینها در حالی بود که بیشترین نقدهای موسیقی در محافل خصوصی همین اهالی فن ارائه می‌شد و می‌شود.

اما اکنون باید به همان وضع نامطلوب نیز غبطه بخوریم و بگوییم که ما اینک چرا باید نقد تخریب و غیرتخصصی داشته باشیم؟ چرا باید اخبار ناموثق را به خوانندگان مشتاق تقدیم کنیم و چرا باید خبرهای حتی محرمانه و خصوصی شهروندانمان را به جرم این که در حیطه هنر و موسیقی فعالیت دارند، به نام اخبار موسیقایی منتشر کنیم؟ شاید این همکاران بویژه آنها که در ابتدای راه هستند، این آموزش را نداشته‌اند که موسیقی در رسانه باید چگونه باشد، چرا که این رشته، جدید است و در هیچ کلاس درسی هم تدریس نمی‌شود.

شاید وجود ده‌ها و صدها وبلاگ فاقد نظارت و کم‌دقت نوعی رقابت در سرعت بیان اخبار (هرخبر و به هر قیمت) را به وجود آورده باشد و شاید شایدهای دیگری نیز هستند که عامل بروز چنین ناهنجاری‌هایی شده‌اند، اما نقش مدیریت و درایت دبیران خبر کجاست؟ حق و حقوق شهروندان و مهمتر از آنها، هنرمندان و فعالان موسیقی چگونه محفوظ و ملحوظ می‌شود؟

تازه این که این وضعیت قطعا راکد و ساکت نمی‌ماند و رو به گسترش و اشاعه است و به طور حتم، انتهای آن به نقاط تاسف‌باری ختم خواهد شد که به نفع هیچ‌کس نیست. به نظر می‌رسد این وضعیت نشان‌دهنده زنگ خطری است که به صدا درآمده و باید تا پیش از آموزش آکادمیک «موسیقی در رسانه» خود رسانه‌ها درصدد دادن آموزش به همه دست‌اندرکاران موسیقی در رسانه باشند.




حمیدرضا عاطفی‌

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها