الماس سیاه‌

در دوران نوجوانی وارد کالج جامعه لس‌آنجلس شد و در فاصله سال‌های 1955 تا 1959 در نیروی دریایی به عنوان مهندس مکانیک خدمت کرد.

اولین جرقه‌های دراماتیک هنری را روی صحنه تئاتر برادوی در سال 1968 نشان داد. او در کنار دیگر هنرمندان آفریقایی‌تبار در نمایش پربیننده «سلام عزیزم» ظاهر شد. اولین حضور تلویزیونی این بازیگر هم به اوایل دهه 70 برمی‌گردد و در سال 1971 در فیلم سینمایی نوجوانانه «چه کسی می‌گوید من نمی‌توانم رنگین‌کمان سواری کنم؟» بازی کرد. سال 1973 نقش کوچکی در «بلید» گرفت. سال 1979 نقش کاسکا را در فیلم ویدئویی «ژولیوس سزار» بازی کرد. در همین سال بود که اولین نقش اول خود را در فیلم «کورینالوس» به عهده گرفت.

کار مداوم این بازیگر مستعد در هر 3 رشته سینما، تلویزیون و تئاتر، باعث توجه بیشتر فیلمسازان به او شد و با گذشت زمان نقش‌های بهتر و مهمتری را در فیلم‌های سینمایی گرفت. طی دهه 80 فریمن بیشتر در کارهایی ظاهر شد که به خاطر کیفیت بالای هنری مورد توجه قرار گرفتند و سال 1987 برای یکی از همان‌ها  «خیابان اسمارت»  نامزد دریافت جایزه اسکار شد. دومین نامزدی اسکارش را 2 سال بعد برای «رانندگی برای خانم دیزی» (1989) گرفت. در همین سال در کنار دنزل واشنگتن و متیو برادریک در درام ضد جنگ «گلوری» بازی کرد. قصه فیلم درباره جنگ داخلی و لغو بردگی بود.

در دهه نود در فیلم‌های ماندگاری مثل «رابین‌هود» (1991) و «نابخشوده» (1992) ظاهر شد. با آن که کلینت ایستوود و جین هکمن برای این فیلم دومی جوایز اسکار گرفتند، اما بازی فریمن هم مورد توجه منتقدین قرار گرفت و به او فیلمنامه‌های باز هم بهتری پیشنهاد شد. «رستگاری شاوشنگ» (1994)، «قتل دخترها»، «آمیستاد» (1997) و «تاثیر عمیق»‌ (1998) از جمله این فیلم‌‌ها هستند. «مبلغی برای تمام ترس‌ها» (2002) و «بروس قادر مطلق» (2003) هم از کارهای موفق او هستند. فریمن که هفته قبل «فهرست غزل خداحافظی» را در کنار جک نیکلسن روانه اکران عمومی کرد، دو فیلم «تحت تعقیب» و «شوالیه تاریکی» را آماده نمایش دارد.