نفس عمیق
دهه 70 که از نیمه گذشت و دهه 80 که رسید هم گرایش اجتماعی فیلمسازان پررنگتر شد و هم فیلمسازان جدیدی از راه رسیدند. جامعه پس از جنگ و سازندگی ظرفیتهای اجتماعی جدیدی را تجربه میکرد و «شوکران» افخمی محصول همین دوره بود،
از «چهارشنبهسوری»های سال و آدمهایی که صدای ترقه تنهاییشان را به رخ میکشید، جامعه عوض شده بود. دوران فیلمهای حادثهای مثل «افعی» یا فیلمهای عرفانی مثل «نار و نی»، «هامون» و «پری» گذشته بود، زمان چیز دیگری طلب میکرد، «سارا» خوش درخشیده بود؛ اما «میم باید شبیه مادر» میشد تا بفهمیم گاهی میشود بین این همه ابتذال (به معنای پیشپاافتاده فقط) میشود نشست و بخشی از جامعه را دید، اما این دوره هم زیاد طول نکشید، هم پا و همراهش کمدیهایی آمدند که به گیشهها جان ببخشند. فصلهای اکران این سالها را که ورق بزنی، جریان غالب همان کمدی است؛ کمدیهایی که نه بوی «میهمانی مامان» را میدهند و نه نشانی از «اجارهنشینها» و «لیلی با من است» دارند.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
مرور بزرگ ترین جنجال های تاریخ جام جهانی (8)
«رسوایی خیخون»، ننگ ابدی آلمان و اتریش شد
گفت و گو
