جام جم آنلاین: یکی از نویسندگانی که درباره جنگهای صلیبی دست به قلم بردهاند، رنه گروسه است. او مهاجمان غربی به مشرق زمین در سده یازدهم میلادی را که بعدها مجاهدان صلیبی نامیده شدند به دو دسته تقسیم میکند: اشرار و اشراف. به عقیده او پیش از آنکه سپاه اشراف غربی برای گرفتن انتقام به سوی مشرق زمین به حرکت درآیند عدهای از افراد ماجراجوی تحریک شده به سوی مشرق زمین سرازیر شدند.
رنه گروسه مینویسد در این جمع بسیاری از ولگردان، دورهگردان و خیانتکاران و سابقهداران در این جمع بودند که در حقیقت پیش قراولان سپاهیان منظمی شدند که اشراف اروپای غربی آنها را به سوی شرق اعزام کردند. آن پیش قراولان را باید «سپاه اشرار» و قشون منظم اروپای غربی برای فتح مشرق زمین را نیز باید «سپاه اشراف» نامید. نامگذاری «اشرار» و «اشراف» فاقد هرگونه ارزشگذاری اخلاقی است. البته اشراف غربی شیکپوشتر وتر و تمیزتر از اشرار غربی بودند ولی اشرار غربی در بعضی از هنگامهها برنامههای اشراف غربی را به اجرا گذاشتهاند و دست توانای غرب در آستین اشرار و فکر توانای غرب در مغز اشراف قرار داشته است.
فکر شیطانی توانایی که نقشه جنگهای صلیبی را کشید از اشراف غربی بود و خونریزیهای سهمگین و هولناکی که صورت گرفت از اشرار غربی بود. این قاعده قرنهاست که در غرب تعیینکننده روال جاری است. در جریان فتح قاره آمریکا نیز همین شیوه جواب داد: در زندانها را در اروپای غربی باز کردند و به زندانیان اختیار دادند سوار کشتی شوند و عرض اقیانوس اطلس را طی کنند و وارد ارض موعودی شوند که وعده آن را از زبان نامقدس «سلاح آتشین» گرفته بودند و آزادانه بگیرند و بخورند و بکشند ولی قاره جدید را چه به نام اسپانیا و چه به نام انگلیس یا به نام فرانسه برای اشراف غرب حفظ کنند؛ و اشرار همان کردند که اشراف از آنها خواسته بودند. مردمی که تمدن و فرهنگ باشکوهی داشتند و در قاره آمریکا زندگی میکردند قتل عام شدند و از آنها تعداد اندکی باقی ماند که بومیان آمریکا نامیده میشوند. مایاها در گذشته دور و اینکاها در گذشته نه چندان دور تمدنی پیشرفته و مترقی داشتند، اما با یک نقطه ضعف و آن این که دقیقا نمیدانستند در «جزیره جهانی» یعنی در آسیا و اروپا و آفریقا، چه میگذرد و چگونه غول غرب دارد از بطری شیشهای شبه جزیره ایبری خارج میشود تا با سلاح آتشین دنیا را بگیرد و با وعده توسعه، نخبگان جهان را به دنبال خود بکشد.
برای قرنها معادله تعامل اشراف و اشرار در غرب جواب میداد و حتی این الگو در سایر نقاط جهان نیز جواب داد. به عنوان مثال صدام از اشرار بغداد و میشل عفلق از اشراف بود و تعامل آنها برای مدتها خیال غرب را در عراق آسوده ساخت و یا شعبان بیمخ از اشرار تهران و محمدرضا از اشراف ایرانی تحصیل کرده در سوئیس بود و تعامل آنها منافع غرب را در ایران تضمین کرد. در ایالات متحده آمریکا نیز این معادله پاسخگوی نیازهای غرب بود. سران غرب آسوده خاطر در اندیشه ساختن نظام جهانی بنفع خود بودند و سرمایههای آنها در چهار سوی جهان مشعول سودآوری و سوداگری بود تا هنگامی که دونالد ترامپ پیدا شد و زبان حال نسل اشرار را در آمریکا بدقت کشف کرد. نسلی که میگوید: «اشراف غرب! خوب به حرف ما گوش کنید! پدران ما بودند که بومیان آمریکا را قتل عام کردهاند. ما خانههایشان را بر سرشان آوار کردیم. ما کشتیم! ما آتش زدیم! و ما شلاق بر دوش بردگان آفریقائی فرود آوردیم تا آمریکا، «آمریکا» شد و شما اینک مارا فراموش کردهاید و سرمایههای شما در سنگاپور و کره جنوبی و ژاپن و چین و سراسر جهان مشغول کار است و شما فرمانروایان جهان شدهاید و دیگر ما را نمیبینید و حرف ما را نمیشنوید. ما از بیکاری رنج میبریم. از گرانی رنج میبریم. ما که برای خدا آدم نکشتهایم؛ برای شما کشتهایم و حالا ما را نمیبینید و درد ما را حس نمیکنید» ترامپ چه با اشارت و چه با عبارت، گفت من درد شما را حس میکنم. من شمارا میبینم.
من دوباره آمریکا را به همان جا میرسانم که شما میخواهید. من با شما مهربان خواهم بود و به شما کار و سهم و نقش خواهم داد. سرمایهها را به آمریکا بر میگردانم. جلوی مهاجران یک لا قبای مکزیکی را خواهم گرفت که شاید پدرانشان به دست پدران شما کشته شده باشند و همان میکنم که شما میخواهید» این زبان حال ترامپ بود و توانست به قدرت برسد. او با سران غرب سرگران شد. پیشاپیششان قدم زد و همه تخم مرغهایش را در سبد اشرار گذاشت و در رأس اشرار جهان نتانیاهو بود که با او هم عقد اخوت بست. به عربستان آمد و با سران عربستان رقص شمشیر کرد و گفت شیرخوبی دارند. پر چرب و سرشار از دلار. اشراف غرب موقعی به خود آمدند که کار زیادی نمیتوانستند کرد. چاره کار را در
جلوگیری از انتخاب شدنش در دور دوم دیدند. بایدن را به میدان آوردند تا دونالد ترامپ را از میدان بدر کنند. طرفداران ترامپ به میدان آمدند. کنگره را تسخیر کردند. زدند. کشتند. اشراف در رفتند. نیروهای امنیتی به زحمت اوضاع را تحت کنترل در آوردند و اشراف قبول کردند که دور بعد فرمان را به دست دونالد ترامپ بدهند بشرطی که خیلی در امور داخلی تندروی نکند. گفت بروی چشم. یک چشمه در ونزوئلا بروی صحنه میآورم که کیف کنید! باشد؟ گفتند باشد! ببینیم چه میکنی؟!
گفت همین حالا رئیسجمهور منتخب مردم ونزوئلا را دستگیر میکنم و با شجاعت هم میگویم «من نفت میخواهم!» خوب بود؟! بعدش سراغ ایران میروم و همین کار را میکنم و کاری میکنم که شماها در چهل سال گذشته نکردهاید! میکشمشان! و این چنین شد که دوباره اشرار غرب با چراغ سبز اشراف، میدان دار شدند ولی این بار میدان داریشان به قیمت نابودی تبلیغات و تسلیحات و تجهیزات و حیثیت گرانقیمت غرب تمام شده است. اینگونه ترامپ دارد اردوگاه غربی - عبری - عربی را با کمک نتانیاهو و سایر صهیونیستها و شیوخ عرب، بسوی نقطه پایان به پیش میبرد. آیا قبل از آنکه اردوگاه غرب کاملا شکست بخورد، اشراف غرب میتوانند اشرارشان را کنترل کنند؟! این پرسش بزرگی است.
نویسنده: دکتر محمدحسن زورق