غرب چگونه می‌تواند در ساختمان تاریخ آینده جهان مشارکت کند؟

دلیل چنین اظهاراتی صرفاً کمی ‌بهره هوشی نبوده بلکه اصولاً ناشی از هراس زیاد و ترس سنگین آنها از حاکمان غرب بوده است چون به تجربه دریافته بوده‌اند که هرگونه تقسیری از تاریخ که قدرت زمامداران غربی را محدود به رعایت اصولی کند که فلسفه تاریخ آن را تبیین می‌کند، عملاً برای آنها غیر قابل تحمل است مگر هنگامی‌که آن تفسیر برای منافع جهانی غرب مفید و یا لااقل بی‌ضرر باشد.

 به عتوان مثال هنگامی‌که استراتژیست‌های غربی در اندیشه بنای نظام جهانی دو قطبی با تأکید بر دو شعار بزرگ «آزادی» و «عدالت» بودند هم با تئوری‌های لیبرالیستی بزرگترین گام‌ها را در راه به انقیاد در آوردن بشریت برداشته شد و هم با نظریه‌های مارکسیستی . مارکسیسم و لیبرالیسم دو ستون اصلی بنای نظام جهانی دو قطبی بود. اولی کارل پوپر را ارج نهاد و آوازه‌اش را بیش از اندازه‌ای کرد که متناسب با ژرفای اندیشه او بود و دومی ‌مارکس را بصورت پیامبر بی‌خدای معبد فلسفه مدرن معرفی کرد که به نجات مستضعفین زمین برخاسته است در حالیکه مارکسیسم و لیبرالیسم دو پستانک پلاستیکی بوده‌اند که در دهان کوچک و البته باز ملت‌های گرسنه عدالت و آزادی گذاشتند تا در غرب و حوزه رسمی ‌اقتدار جهانیش که به آن «دنیای آزاد» نام نهادند هرکه گفت لیبرالیسم پستان مهربان مادر آزادی نیست که پستانک حاکمان نوین و طرفه ترفند سرمایه‌داری جهانخوار غرب است به اتهام مارکسیست بودن به دادگاه جریان مک‌کارتیسم سپرده شود و در شرق هرکه گفت سوسیالیسم بی‌خدای لنین همان شعبده بازی حاکمان جهانخوار غربی است، به اتهام لیبرالیست بودن به دست چکمه پوشان مارکسیست سر به نیست گردد.

در قصر سیاست غرب هم نظریه‌پردازانی همچون کارل پوپر به آزادی زندگی کردند و هم فلسفه‌سازانی همچون کارل مارکس و هر دو با همتایانشان در گوشه و کنار زوایای ساختمان قدرت و تمدن جهانی غرب مثل عنکبوت آرام آرام تار تنیدند و در میانه آن به صید جانداران کوچک و بی خبر از همه جا نشستند بیچاره آنها که در گوشه و کنار جهان اسیر تار افکار کارل پوپرها و کارل مارکس‌ها شدند و اندر توصیف افکار بلندشان مقاله نوشتند و سخنرانی کردند و در کژراهه نه تنها رهسپاری که سرسپاری کردند. تاریخ هدفمند است چون هستی هدفمند است و فطرت انسان بعنوان قطعه کوچکی از هستی خداآگاه و کران ناپیدا، خداجو و خداخواه است و نهاد نبوت بعنوان یک سیستم هدفدار ساخته شده و هدفمند عمل می‌کند و می‌کوشد انسان را به خودآگاهی و تاریخ را به خدا آگاهی برساند . تصادفی نیست که خداوند با تأکید فراوان در قرآن مجید می‌گوید: «بی‌تردید من و پیامبرانم پیروز خواهیم شد» . جریانهای تاریخی یا طوعا و بر اساس شوق و شور بر خاسته از ایمان و عمل صالح در خدمت مشیت الهی تاریخند و یا کرها و بر اساس امیال ضعیف و شعور خفیف خود نا خواسته و نادانسته در خدمت همان مشیتند ولو خود نسبت به خدمتی که به تاریخ کرده‌اند شعور و وقوف نداشته باشند وگرنه نابود خواهند شد . جریان تاریخی حاکم بر غرب با تمام پرده پوشی‌هائی که روزی با نقاب اسلام و روزی با نقاب مسیحیت برای کتمان ماهیت تاریخی خود نموده با انقلاب صنعتی و تحولات ملازم آن تا امروز به تاریخ هم خیانت و هم خدمت کرده است . استعمار کشور‌ها و فریب راهبردی ملت‌ها و برده داری نوین و برافروختن آتش جنگ‌ها خیانتش و لغو برده داری کهن و ارتقای نظری حقوق بشر و تعمیم دانش و تسهیل آموزش از جمله خدماتش بوده است. ولی امروز تاریخ در نقطه ای قرار گرفته که دوران «حیات کرهی» این جریان سپری شده است و این جریان بین نابودی و «حیات طوعی» در تاریخ باید یکی را انتخاب کند. درست همانطور که سران قریش در مکه پس از جنگ خندق و نابودی ظرفیت نظامی‌ متحدان یهودیشان در مدینه و خیبر ، در چنین شرایطی قرار گرفتند و ناگزیر به اعلام گروش به اسلام و ورود به جامعه اسلامی‌شدند.

امروز متفکران غربی باید به این نظریه بیندیشند که شکست‌های پی در پی غرب در ستیزش با انقلاب اسلامی‌تصادفی نیست . از سپیده دم انقلاب تا امروز ، غرب در هر قدمی‌که در راه ستیزش با این انقلاب بر داشته در چاهی و یا در چاله جدیدی فرو افتاده و بیش از پیش گرفتار شده و بخش دیگری از سرمایه اجتماعی جهانی خود را از دست داده است . غرب از لحظه‌های نخستین تکوین نطفه انقلاب در رحم تاریخ تا امروز در هشت جبهه با انقلاب اسلامی‌جنگیده است.

یکم در «جبهه ترور و جنگ تروریستی» : از ترور آیت الله سید مصطفی خمینی بگیرید تا ترور امام شهید آیت الله سید علی خامنه‌ای و در طول فاصله بین این دو ترور دهها هزار نفر از طرفداران انقلاب اسلامی‌ در سراسر این منطقه ترور شده و به شهادت رسیده‌اند. غرب در این جبهه کمال تهور و مهارت خود را در پرورش گروههای تروریستی نشان داده و تجربیات قلعه الموت را از خاطر تاریخ برده است. اگر بخواهیم از مهمترین این گروهها نام ببریم بی شک باید منافقین ، داعش ، جبهه النصره ، احرار الشام و دهها گروه ریز و درشت دیگر را نام ببریم.

دوم در جبهه جنگ اقتصادی: باید از بالا کشیدن پول تجهیزات نظامی ‌پرداخت شده در زمان رژیم گذشته را بیاد آوریم تا محاصره بانکی و فردی و نهادی و حتی محاصره نظامی-اقتصادی در تنگه هرمز و دریای عمان را. هزاران میلیارد دلار از ثروت این ملت را غرب در طول نیم قرن گذشته تصرف کرده و اگر بی پرده بخواهیم بگوئیم باید گفت بالا کشیده است.

سوم در جبهه جنگ نظامی‌: از جنگ تحمیلی هشت ساله و جنگ دوازده روزه و جنگ رمضان و جنگ‌های متعدد در لبنان و فلسطین و عراق و سوریه و جنگ دوازده ساله در یمن که بصورت مستقیم و یا غیر مستقیم و با اسامی ‌و عناوین و مباشرت مباشران مختلف صورت گرفته باید یاد کرد.

چهارم در جبهه جنگ فرهنگی: در این جبهه باید از تهاجمات فرهنگی غرب توسط رسانه‌های گوناگونش و شبیخون فرهنگی توسط عوامل با نقاب و بی نقابش یاد نمود.

پنجم در جبهه جنگ احتماعی: باید از کانون‌های فرهنگی که بنام خلق‌ها و با شعارهای سوسیالیستی برای فریب جوانان اقوام گوناگون تا اختلاف افکنی مذهبی و ساختن مساجد برای تبلیغات تکفیری و انجام عملیات تروریستی در آسیای غربی و آفریقای شمالی و نیز تلاش برای تجزیه فرهنگی و برجسته سازی پاره فرهنگها و تضعیف زبان فارسی و فرهنگ ملی در ایران که مقدمه تجزیه سیاسی در یک راهبرد کلان است یاد کرد .

ششم در جبهه جنگ سیاسی : باید تلاش‌های سیاسی شبانه روزی غرب را به یاد آورد که دو نمونه کوچکش تأسیس شورای همکاری شیوخ خلیج فارس علیه مردم مسلمان ایران و عراق با حمایت از دیکتاتور حاکم بر عراق در زمان جنگ تحمیلی و اعلام پیمان مکه برای سرکوب مردم مسلمان یمن می‌باشد.

هفتم در جبهه جنگ روانی که نپرس که چه کرده و می‌کنند  در جنگ روانی از انواع روشهای تخریبی برای سیاه نمودن سیمای اسلام و چهره ایران اسلامی‌و رخساره انقلاب و صورت سیلی خورده مقاومت مسلمانان منطقه استفاده کرد‌ اند.

هشتم در جبهه جنگ دیپلماتیک و بین‌المللی: در این جبهه با استفاده ابزاری از نهاد‌های بین المللی نظیر سازمان انرژی اتمی‌و شورای امنیت سازمان ملل بری تضعیف موقعیت بین‌المللی جمهوری اسلامی ‌ایران اقدام کرده و از این سازمانها سوء استفاده کرده اند ولی تا امروز از این همه جنگ و این همه هزینه چه بدست آورده‌اند؟ آیا توانسته‌اند انقلاب اسلامی‌را از روی زمین محو کنند؟ آیا توانسته‌اند نظام جمهوری اسلامی‌را در ایران نابود کنند؟ آیا انها توانسته‌اند در مقیاس کوچکتر عمل کنند؟ مثلاً آیا توانسته‌اند در فلسطین؛ حماس و جهاد اسلامی‌ برای آزادی فلسطین را و در یمن انصارالله را و در عراق حشدالشعبی را نابود کنند؟ آنها تا امروز به هیچکدام از این هدفها نرسیده‌اند. چرا؟ چون امروز مقابله با انقلاب اسلامی‌به منزله مقابله با مشیت الهی تاربخ است زیرا پایان عصر ماتریالیسم آغاز شده و خرد بشریت در جهان امروز بزرگتر از آن است که در تنگ و کوزه کوچک و تنگ ماتریالیسم زندانی شود . اگر غرب در نخستین لحظات تولد انقلاب اسلامی ‌مفهوم فرمان تاریخ در عصر پساماتریالیسم و پساسکولاریسم را درک کرده بود و با انقلاب اسلامی‌صادقانه و دوستانه رفتار کرده بود و پادگان نظامیش در فلسطین را تعطیل کرده بود امروز از میان همین کشور عاشقان سینه چاکی می‌یافت که بهتر از فوکویاما برای تعربف از انسان غربی و نظام لیبرال دموکراسی غربی نظریه پردازی کنند. در شرایط کنونی و پس از نزدیک به نیم قرن ستیزش غرب با ایران و اسلام و انقلاب اسلامی‌، در ایران کسانی را می‌بینیم که تلوتلوخوران همیشه به یک طرف یعنی بسوی و بسود غرب غش می‌کنند در آن شرایط روشن است که چه می‌کردند!

هرچه ستیزش غرب با اسلام ناب محمدی یعنی اسلام با قرائت امام خمینی ادامه پیدا کند روند تضغیف غرب ادامه پیدا خواهد کرد و حتی ممکن است شرایطی بوجود آید که برای زمامداران غرب غیرقابل پیش بینی باشد ولی اگر غرب به هوش آید و از لج بازی با تاریخ دست بر دارد و با رودخانه تاریخ خود را هماهنگ کند می‌تواند به حیات خود در تاریخ فردا همانطور ادامه دهد که ابوسفیان با ورود به جامعه اسلامی‌ پس از جنگ خندق به حیات سیاسیش ادامه داد و پدر حزب سکولار اموی شد و درختی را در تاریخ کاشت که امروز تمدن غرب یکی از شاخه‌های اصلی آن است با این تفاوت که ابوسفیان کرهاً ابراز اسلام کرد ولی غرب برای ادامه حیاتش در تاریخ فردا باید طوعا به هدفداری تاریخ ایمان آورد و از فرصت موجود برای آشتی با تاریخ استفاده کنند.