تولد و مرگ دو نمایشنامه نویس بزرگ جهان

«ساموئل بکت» شاعر،نویسنده و نمایشنامهنویس شهیر ایرلندی برندهی نوبل ادبیات ،در 22 دسامبر 1989 درگذشت.
« بکت» در روز 13 آوریل 1906 در دوبلین -پایتخت ایرلند- متولد شد. او از سال 1923 تا 1927 در کالج "ترینیتی" دوبلین به تحصیل سه زبان ایتالیایی، فرانسوی و انگلیسی پرداخت و پس از فارغالتحصیلی عازم پاریس شد و توسط یکی از دوستان شاعرش به "جیمز جویس" معرفی شد که این آشنایی خود نقطه عطفی در زندگی ادبی او شد.
در سال 1929، "بکت" اولین اثر خود را که یک مقالهی در حمایت از «جویس» بود را منتشر کرد. اولین داستان کوتاه «بکت» نیز با نام «خیال» بهچاپ رسید و سال بعد از آن او برای قطعه شعری موفق به دریافت یک جایزهی ادبی نه چندان معروف شد.
اولین رمان او بهنام «رؤیای زیبای زنان معمولی» در سال 1931 نوشته شد اما درحالیکه بسیاری از ناشران از چاپ آن خودداری کردند، در سال 1993 و پس از مرگش بهچاپ رسید. همچنین در جنگ جهانی دوم بهسبب شجاعتهایش در مبارزه با ارتش آلمان، از دولت فرانسه نشان ویژه دریافت کرد.
بکت در سال 1969 موفق به دریافت جایزهی نوبل ادبیات شد و از معروفترین نمایشنامههایش به «دست آخر» (1957)، «من نه» (1972)، «فاجعه» (1982) و «چی کجا» (1983) میتوان اشاره کرد.
او که در اواخر عمر از بیماری آمفیزم و پارکینسون رنج میبرد، روز 22 دسامبر 1989 در سن 83سالگی درگذشت و در پاریس بهخاک سپرده شد.
بکت در نویسندگی از "دانته"، "جیمز جویس" و "مارسل پروست" الهام گرفت و خود الگوی ادبی نویسندگانی چون "پل آستر"، "جی.ام. کوئتزی" و "هارولد پینتر" شد.