آنالیز فنی ایران و چین؛ هم خوش شانس و هم بدشانس!

تیم ملی زیر ۲۳ سال ایران در دومین دیدار خود در بازی‌های آسیایی ناگویا بدون گل مقابل چین مساوی کرد، اما صدرنشین گروه باقی ماند.

کد خبر: ۱۵۶۷۳۳۷

نویسنده هیلدا حسینی خواه

جام جم آنلاین - ترکیب اصلی تیم ملی زیر 23 سال ایران در این مسابقه با تغییر نسبت به دیدار امارات به میدان رفت و نفراتی مثل اسماعیل قلی‌زاده و امیرحسین حسین‌زاده هم از ابتدا بازی کردند. فهرست رسمی ترکیب ایران شامل محمد خلیفه و دانیال ایری و امین حزباوی و فرزین معامله‌گری و ابوالفضل کوهی و امیرمحمد رزاقی‌نیا و اسماعیل قلی‌زاده و عباس کهریزی و مبین دهقان و امیرحسین حسین‌زاده و پوریا شهرآبادی بود.

آنالیز فنی: برتری نسبی در دو نیمه

تیم فوتبال امید ایران در دومین مسابقه خود در بازی‌های آسیایی ناگویا برابر چین به تساوی بدون گل رسید تا پس از دو مسابقه ۴ امتیازی شود و با توجه به تفاضل گل بهتر همچنان صدرنشین گروه B باقی بماند. ایران در بازی نخست امارات را ۳ بر یک شکست داده بود و چین هم با برتری ۲ بر یک مقابل کره شمالی وارد این مسابقه شد.

این مسابقه از نظر فنی برخلاف نتیجه بدون گل مسابقه‌ای کم‌موقعیت برای هر دو تیم نبود. چین در بخش‌هایی از بازی توانست ایران را تحت فشار قرار دهد و ایران نیز در مقاطعی با سرعت دادن به حملات و استفاده از بازیکنان تکنیکی خود به دروازه حریف نزدیک شد.

ایران؛ کنترل بیشتر در میانه زمین

حسین عبدی برای این مسابقه نسبت به دیدار با امارات تغییراتی در ترکیب ایجاد کرد و با اضافه شدن بازیکنان باتجربه‌تر و آماده‌تر تلاش کرد کیفیت بازی در میانه زمین و خط حمله را افزایش دهد. حضور اسماعیل قلی‌زاده و امیرحسین حسین‌زاده از ابتدا باعث شد ایران در فاز هجومی گزینه‌های بیشتری برای بازی بین خطوط داشته باشد.

ایران در زمان مالکیت توپ تلاش می‌کرد بازی را از عقب زمین بسازد و با رساندن توپ به هافبک‌های میانی حملات خود را شکل دهد. رزاقی‌نیا و مبین دهقان نقش مهمی در گردش توپ داشتند و قرار گرفتن حسین‌زاده در بخش هجومی باعث شد ارتباط میان خط میانی و مهاجم نوک بهتر شود.

یکی از مشکلات ایران در این مسابقه فاصله میان خطوط در لحظاتی بود که چینی‌ها پرس خود را افزایش می‌دادند. وقتی پاس اول به هافبک‌های ایران با فشار بیشتری مواجه می‌شد سرعت حملات پایین می‌آمد و بازی به سمت ارسال یا پاس مستقیم کشیده می‌شد.

چین؛ تیمی منظم و خطرناک در انتقال

چین در بیشتر دقایق مسابقه ساختار دفاعی منظمی داشت و تلاش می‌کرد پس از از دست دادن توپ خیلی سریع به آرایش دفاعی برگردد.

چینی‌ها در انتقال از دفاع به حمله هم خطرناک بودند. آنها تلاش می‌کردند با چند پاس سریع خطوط میانی ایران را پشت سر بگذارند و به فضای مقابل مدافعان مرکزی برسند. همین مسئله باعث شد ایران در بعضی لحظات با احتیاط بیشتری جلو برود.

چین پیش از این مسابقه نیز تیمی بود که در بازی‌های اخیر خود ساختار دفاعی قابل قبولی داشت و در جام ملت‌های زیر ۲۳ سال آسیا نیز عملکرد قابل توجهی ارائه کرده بود. حسین عبدی پیش از مسابقات ناگویا نیز از چین به عنوان یکی از تیم‌های قدرتمند گروه یاد کرده بود.

نیمه اول؛ احتیاط دو تیم و جنگ در مرکز زمین

در نیمه اول مهم‌ترین اتفاق فنی مسابقه رقابت دو تیم برای کنترل مرکز زمین بود.

ایران زمانی که توپ را در اختیار داشت تلاش می‌کرد با استفاده از بازیکنان تکنیکی خود از کناره‌ها نیز به خط دفاع چین نزدیک شود. با این حال چین اجازه نمی‌داد مهاجمان ایران به راحتی وارد محوطه جریمه شوند.

از طرف دیگر ایران نیز در هنگام از دست دادن توپ به سرعت به عقب برمی‌گشت تا مسیر ضدحملات چین را ببندد.

همین شرایط باعث شد بازی در بخش زیادی از نیمه اول بین دو محوطه جریمه در جریان باشد.

نیمه دوم؛ افزایش ریسک در حملات

با گذشت زمان هر دو تیم برای رسیدن به گل ریسک بیشتری پذیرفتند.

ایران تلاش کرد تعداد بیشتری از بازیکنان را در حملات وارد کند و با نزدیک‌تر شدن هافبک‌ها به مهاجم نوک فشار بیشتری روی مدافعان چین ایجاد کند.

این تصمیم باعث شد ایران در بخش‌هایی از نیمه دوم خطرناک‌تر شود، اما همزمان فضای بیشتری پشت سر هافبک‌ها ایجاد شد. چین نیز از همین فضا برای انتقال سریع استفاده می‌کرد.

در چنین مسابقه‌ای یک اشتباه کوچک در پاس یا پوشش دفاعی می‌توانست سرنوشت بازی را تغییر دهد و به همین دلیل حفظ تعادل میان حمله و دفاع اهمیت زیادی پیدا کرده بود.

آرایش تاکتیکی ایران

با توجه به ترکیب اعلام‌شده و نقش بازیکنان می‌توان ساختار پایه ایران را بر مبنای ۴-۲-۳-۱ در نظر گرفت.

دروازه‌بان: محمد خلیفه

خط دفاع: دانیال ایری و امین حزباوی و فرزین معامله‌گری و ابوالفضل کوهی

هافبک‌های مرکزی: امیرمحمد رزاقی‌نیا و مبین دهقان

خط سه نفره هجومی: اسماعیل قلی‌زاده و عباس کهریزی و امیرحسین حسین‌زاده

مهاجم: پوریا شهرآبادی

این آرایش به ایران اجازه می‌داد دو هافبک مرکزی را پشت خط هجومی حفظ کند و همزمان از توان تکنیکی قلی‌زاده و حسین‌زاده برای ایجاد موقعیت استفاده کند. ترکیب رسمی اعلام‌شده توسط فدراسیون نیز همین ۱۱ بازیکن را در اختیار داشت.

در زمان دفاع این سیستم می‌توانست به ۴-۴-۱-۱ نزدیک شود. حسین‌زاده به عقب‌تر می‌آمد و دو خط چهار نفره شکل می‌گرفت تا فضای مرکزی مقابل مدافعان کمتر شود.

چرا ایران هم می‌توانست ببرد و هم ممکن بود بازنده شود؟

ایران از نظر توانایی فردی بازیکنان هجومی ظرفیت بیشتری برای تغییر نتیجه داشت. حضور بازیکنانی مثل حسین‌زاده و قلی‌زاده این امکان را ایجاد می‌کرد که با یک حرکت انفرادی یا پاس در عمق قفل بازی باز شود.

در طرف مقابل چین تیمی بود که می‌توانست از اشتباهات ایران در زمان انتقال استفاده کند.

به همین دلیل تساوی بدون گل را می‌توان نتیجه‌ای متناسب با روند کلی مسابقه دانست. ایران موقعیت‌هایی برای بردن بازی داشت و چین هم آنقدر منظم بود که اجازه ندهد برتری فنی ایران به گل تبدیل شود.

صدرنشینی با یک امتیاز ارزشمند

تساوی مقابل چین باعث شد ایران ۴ امتیازی شود و با توجه به تفاضل گل بهتر همچنان بالاتر از چین در گروه B قرار بگیرد. تیم امید حالا در مسابقه سوم برابر کره شمالی قرار می‌گیرد و نتیجه آن دیدار برای تعیین جایگاه نهایی ایران در گروه اهمیت خواهد داشت.