گفتوگو با علیاکبر غریبشاهی، قهرمان وزنهبرداری پارالمپیک و جهان
روزهای سخت به پایان میرسند
تقریبا همه ورزشکارانی که تجربه ایستادن بر سکوهای بلند قهرمانی را داشتهاند به خوبی از سنگینی و فشار ذهنی «بار طلا» آگاهند و علیاکبر غریبشاهی، با وزنههای سنگینی که در فراز و نشیبهای زندگی بالا برده است، یکی از کسانیست که هنر مهار این بار را دارد.
او در ۲۰ سالگی بر اثر حادثه و آسیب نخاعی، ناگهان با روی دیگر سکه زندگی مواجه شد و برای اثبات توانمندی و عضویت در تیم ملی پاراوزنهبرداری مسیری طولانی را پیمود تا در نهايت با چندین عنوان قهرمانی جهان، در ۴۲ سالگی و نخستین تجربه حضور در پارالمپیک، به نشان طلای بازیهای پاریس ۲۰۲۴ دست یافت.
علیاکبر با وجود دشواریهای ناشی از جنگهای تحمیلی به کشورمان در ۱۴۰۴ و سال ۱۴۰۵، به فاصله بسیار کوتاهی از هر دو جنگ، با کسب طلا در دو رویداد ورزشی درخشید؛ یکی قهرمانی جهان قاهره ۲۰۲۵ پس از جنگ ۱۲ روزه، و دیگری در رقابتهای آزاد قهرمانی آفریقا - الجزایر ۲۰۲۶، پس از جنگ تحمیلی رمضان.
غریبشاهی به تازگی، با کسب اکثریت آرای مردمی، در رسانه ملی به عنوان «آقای پارالمپیک ایران» در سال ۱۴۰۴ معرفی شده و این روایت، حاصل گفتوگوی جامجم با اوست:
در پخش زنده شبکه تلویزیونی ورزش اینطور معرفی میشود؛ مردی که برای ایران کیلوهای بسیاری را بلند کرده، آقای پارالمپیک ایران به انتخاب مردم، در سالی که گذشت و... سپس علیاکبر غریبشاهی برای تقدیر روی سن میرود. «من سه دوره به عنوان کاندید مسابقه «قهرمان ایران» معرفی شده بودم و در نهايت امسال در این نظرسنجی مردمی، افتخار کسب عنوان «آقای پارالمپیک» را پیدا کردم. من فرزند ایرانم. برای اینکه قهرمان جهان و پارالمپیک شوم برای من هزینه شده و تلاشم همیشه برای افتخارآفرینی بوده. از رای مثبت مردم کشورم سپاسگزارم. امیدوارم تا روزی که توان دارم، نمایندهی شایستهای برای ایران باشم.»
بسیاری از قهرمانان پس از طلای المپیک و پارالمپیک، از تکرار عنوان قهرمانی در رقابتهای پس از این دو رویداد بزرگ ورزشی، باز میمانند. البته این موضوع حالت عکس هم دارد، مثلا بسیاری از ورزشکاران با وجود یک یا چندین عنوان قهرمانی جهان، جای خالی طلای المپیک و یا پارالمپیک در کارنامه حرفهایشان چشمگیر است. اما در این میان، امتیاز ویژه به ورزشکاران ثابتقدمی تعلق دارد که در مسیر ناهموار ورزش حرفهای، بار طلا را با شخصیت قهرمانی خود مدیریت میکنند و این طوری طلا روی طلا میگذارند.
غریبشاهی در اینباره میگوید: «بعد از طلای پارالمپیک همه تلاشم ادامه قهرمانی بود. حفظ طلا حتی از کسب آن هم سختتر است. جنگ ۱۲ روزه، امکان حضورمان در یکی از مسابقات مهمِ تکمیل امتیاز برای کسب سهمیه پارالمپیک ۲۰۲۸ را گرفت. با وجود نگرانیهای آن دوران و کارشکنی مصر در اعطای ویزا برای رقابتهای قهرمانی جهان، به لطف خدا و با اقتدار، با طلا پرچم ایران را در قاهره بالا بردیم. من در دسته ۱۰۷ کیلوگرم با مهار وزنه ۲۵۵ کیلوگرمی رکورد جهان را که در اختيار خودم بود، ارتقا دادم. در جنگ رمضان، شیراز، شهری که سالهاست در آن سکونت دارم، بارها مورد تهاجم دشمن قرار گرفت. اضطرابهای جنگ از یک سو و نگرانی از مسابقات آتی از سوی دیگر... حضور ما در رقابتهای خرداد ماه الجزایر برای تکمیل امتیازهای لازم در مسیر کسب سهمیه پارالمپیک بعدی، هم اجباری بود. بنابراین با تجهیزات راهی زادگاهم شدم؛ روستای سرچشمه در استان چهارمحال و بختیاری. تمرینات را با هماهنگی با مربیان و کمک و همراهی خانواده و اقوام از همانجا ادامه دادم. در الجزایر هم دو مدال طلا کسب کردم.»
در دورانی که سایه جنگ هنوز بر سر مردم سنگینی میکند، آسایش و معیشت با دشواری روبهروست و تابآوری کار هر کسی نیست، آقای پارالمپیک کشورمان از امیدواری میگوید: «جنگهای نابرابری به ایران تحمیل شد. از صمیم قلب برای مردم کشورم آرزوی آرامش و صلح دارم. در همه اتفاقاتی که در زندگی از سر گذراندهام همیشه تلاشم بر حفظ آرامش بوده. میدانم از حرف تا عمل راه بسیاری است اما باور کنید، امیدواری، تجربه شخصی من است و حالا با همین به ادامه تمرینات برای بازیهای پاراآسیایی آیچی-ناگویا فکر میکنم. به رکوردهایی که هنوز باید بشکنم. روزهای سخت به پایان میرسند.»
علیاکبر با وجود دشواریهای ناشی از جنگهای تحمیلی به کشورمان در ۱۴۰۴ و سال ۱۴۰۵، به فاصله بسیار کوتاهی از هر دو جنگ، با کسب طلا در دو رویداد ورزشی درخشید؛ یکی قهرمانی جهان قاهره ۲۰۲۵ پس از جنگ ۱۲ روزه، و دیگری در رقابتهای آزاد قهرمانی آفریقا - الجزایر ۲۰۲۶، پس از جنگ تحمیلی رمضان.
غریبشاهی به تازگی، با کسب اکثریت آرای مردمی، در رسانه ملی به عنوان «آقای پارالمپیک ایران» در سال ۱۴۰۴ معرفی شده و این روایت، حاصل گفتوگوی جامجم با اوست:
در پخش زنده شبکه تلویزیونی ورزش اینطور معرفی میشود؛ مردی که برای ایران کیلوهای بسیاری را بلند کرده، آقای پارالمپیک ایران به انتخاب مردم، در سالی که گذشت و... سپس علیاکبر غریبشاهی برای تقدیر روی سن میرود. «من سه دوره به عنوان کاندید مسابقه «قهرمان ایران» معرفی شده بودم و در نهايت امسال در این نظرسنجی مردمی، افتخار کسب عنوان «آقای پارالمپیک» را پیدا کردم. من فرزند ایرانم. برای اینکه قهرمان جهان و پارالمپیک شوم برای من هزینه شده و تلاشم همیشه برای افتخارآفرینی بوده. از رای مثبت مردم کشورم سپاسگزارم. امیدوارم تا روزی که توان دارم، نمایندهی شایستهای برای ایران باشم.»
بسیاری از قهرمانان پس از طلای المپیک و پارالمپیک، از تکرار عنوان قهرمانی در رقابتهای پس از این دو رویداد بزرگ ورزشی، باز میمانند. البته این موضوع حالت عکس هم دارد، مثلا بسیاری از ورزشکاران با وجود یک یا چندین عنوان قهرمانی جهان، جای خالی طلای المپیک و یا پارالمپیک در کارنامه حرفهایشان چشمگیر است. اما در این میان، امتیاز ویژه به ورزشکاران ثابتقدمی تعلق دارد که در مسیر ناهموار ورزش حرفهای، بار طلا را با شخصیت قهرمانی خود مدیریت میکنند و این طوری طلا روی طلا میگذارند.
غریبشاهی در اینباره میگوید: «بعد از طلای پارالمپیک همه تلاشم ادامه قهرمانی بود. حفظ طلا حتی از کسب آن هم سختتر است. جنگ ۱۲ روزه، امکان حضورمان در یکی از مسابقات مهمِ تکمیل امتیاز برای کسب سهمیه پارالمپیک ۲۰۲۸ را گرفت. با وجود نگرانیهای آن دوران و کارشکنی مصر در اعطای ویزا برای رقابتهای قهرمانی جهان، به لطف خدا و با اقتدار، با طلا پرچم ایران را در قاهره بالا بردیم. من در دسته ۱۰۷ کیلوگرم با مهار وزنه ۲۵۵ کیلوگرمی رکورد جهان را که در اختيار خودم بود، ارتقا دادم. در جنگ رمضان، شیراز، شهری که سالهاست در آن سکونت دارم، بارها مورد تهاجم دشمن قرار گرفت. اضطرابهای جنگ از یک سو و نگرانی از مسابقات آتی از سوی دیگر... حضور ما در رقابتهای خرداد ماه الجزایر برای تکمیل امتیازهای لازم در مسیر کسب سهمیه پارالمپیک بعدی، هم اجباری بود. بنابراین با تجهیزات راهی زادگاهم شدم؛ روستای سرچشمه در استان چهارمحال و بختیاری. تمرینات را با هماهنگی با مربیان و کمک و همراهی خانواده و اقوام از همانجا ادامه دادم. در الجزایر هم دو مدال طلا کسب کردم.»
در دورانی که سایه جنگ هنوز بر سر مردم سنگینی میکند، آسایش و معیشت با دشواری روبهروست و تابآوری کار هر کسی نیست، آقای پارالمپیک کشورمان از امیدواری میگوید: «جنگهای نابرابری به ایران تحمیل شد. از صمیم قلب برای مردم کشورم آرزوی آرامش و صلح دارم. در همه اتفاقاتی که در زندگی از سر گذراندهام همیشه تلاشم بر حفظ آرامش بوده. میدانم از حرف تا عمل راه بسیاری است اما باور کنید، امیدواری، تجربه شخصی من است و حالا با همین به ادامه تمرینات برای بازیهای پاراآسیایی آیچی-ناگویا فکر میکنم. به رکوردهایی که هنوز باید بشکنم. روزهای سخت به پایان میرسند.»
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
مرور بزرگترین جنجالهای تاریخ جام جهانی (۵)
جام جهانی را دزدیدند و آب کردند!
گفت و گو
