فرار به جلو با پیراهن قرمز

«هیچ تیمی اعتراض ندارد، فقط مدیرعامل پرسپولیس معترض است»! این جمله‌ای است که محمدرضا کشوری‌فرد، دبیر سازمان لیگ، به زبان آورده است. جمله‌ای که فرار به جلو را به اوج رسانده است. جمله‌ای که به جای پاسخگویی به بحرانی که سازمان لیگ خودش به وجود آورده، انگشت اتهام را به سمت یک باشگاه نشانه رفته است.

کد خبر: ۱۵۵۳۸۹۱

نویسنده گروه ورزش جام جم

پرسپولیس مقصر است؟

کشوری‌فرد می‌گوید پرسپولیس «۲۲ هفته نتیجه نگرفته است». اما آیا او به جدول نگاه کرده است؟ پرسپولیس ۲۲ بازی کرده، ۳۴ امتیاز دارد، ۷ امتیاز با صدر فاصله دارد. تیمی که در فصول ۱۴۰۱-۱۴۰۲ و ۱۴۰۲-۱۴۰۳ قهرمان شده اتفاقا در سال‌های قبل در همین ۷-۸ هفته آخر قهرمانی را برای خودش کرده است.

کشوری‌فرد می‌گوید «هواداران پرسپولیس می‌دانند تیم‌شان نتیجه نگرفته است». اما آیا هواداران پرسپولیس نمی‌دانند که ۸ هفته باقی‌مانده بود؟ آیا نمی‌دانند که تیم‌شان در فصول اخیر در همین ۸ هفته، جدول را برگردانده است؟ آیا نمی‌دانند که «نتیجه نگرفتن» در ۲۲ هفته، به معنای «ناتوانی در جبران» در ۸ هفته نیست؟

کشوری‌فرد می‌گوید «چطور وقتی پرسپولیس چندین سال خوب نتیجه گرفت و به آسیا می‌رفت، مشکلی نبود؟» پاسخ ساده است:، چون آن موقع لیگ تمام شده بود. چون آن موقع جدول نهایی بود، نه ناتمام. چون آن موقع عدالت ورزشی رعایت شده بود، نه قربانی جنگ.

هیچ تیمی اعتراض ندارد؟

کشوری‌فرد می‌گوید هیچ تیمی اعتراض ندارد. اما آیا از باشگاه‌های دیگر پرسیده است؟ آیا گل‌گهر اعتراض ندارد؟ آیا چادرملو نمی‌تواند مدعی باشد؟

آیا کشوری فرد حرف‌های سرمربی فولاد را ندیده است؟ حمید مطهری صراحتاً می‌گوید: «حق ما تضییع شد.»

مطهری می‌گوید: «ما امیدوار به کسب سهمیه آسیایی بودیم، اما حق ما تضییع شد». این اعتراض است یا «رضایت»؟

این صدای «فقط مدیرعامل پرسپولیس» است یا صدای یک مربی هم هست که تیمش را از مرز انحلال برگردانده؟

کشوری‌فرد از سکوت‌ها دیگر ناراضیان، در ذهن خود «رضایت» ساخته است. او فرض را بر این گذاشته که سکوت یعنی رضایت. در حالی که در ذهن بسیاری‌شان سکوت یعنی «ما هم می‌دانیم بی‌فایده است»؛ و وقتی کسی مثل مطهری حرف می‌زند، کشوری‌فرد احتمالا گوش‌هایش را می‌بندد.

فقط مدیرعامل پرسپولیس معترض است؟

کشوری‌فرد می‌خواهد پرسپولیس را «تیم لجباز» به نماش درآورد. تیمی که همیشه اعتراض دارد، همیشه شاکی است، همیشه دنبال بهانه است. اما آیا پرسپولیس به خاطر «لجبازی» اعتراض کرده؟ یا به خاطر اینکه ۷ امتیاز فاصله با صدر، در ۸ هفته باقی‌مانده، قابل جبران بود؟

کشوری‌فرد می‌خواهد پرسپولیس را منزوی کند. بگوید «بقیه راضی‌اند، فقط این یکی ناراضی است». اما «بقیه» راضی نیستند. فولاد راضی نیست. مطهری راضی نیست؛ و کسانی که سکوت کرده‌اند، شاید فقط، چون صدایشان به جایی نمی‌رسد، سکوت کرده‌اند.

فرار به جلو با پیراهن قرمز

کشوری‌فرد به جای اینکه بگوید «ما اشتباه کردیم که پلن B نداشتیم»، می‌گوید «پرسپولیس اشتباه کرد که نتیجه نگرفت». به جای اینکه بگوید «ما باید الگوریتم جایگزین پیش‌بینی می‌کردیم»، می‌گوید «پرسپولیس نباید اعتراض کند». به جای اینکه بگوید «ما مسئولیم»، می‌گوید «پرسپولیس مقصر است.»

این فرار به جلوست. فراری که با پیراهن قرمز انجام می‌شود. اما هواداران پرسپولیس «فوتبالی» هستند. آنها می‌دانند که ۲۲ هفته ناتمام، با ۳۰ هفته کامل فرق دارد. می‌فهمند که جدول ناتمام، عدالت نیست. می‌فهمند که فرار به جلو، پاسخگویی نیست. وقتی کسی به جای پاسخ به اعتراض، به اعتراض‌کننده حمله می‌کند، یعنی حرفش تمام شده است. سازمان لیگ حرفش تمام شده است؛ و حالا، فقط صدای اعتراض مانده است.

صدای پرسپولیس، صدای فولاد، صدای حدادی، صدای مطهری. صدا‌هایی که در ۲۲ هفته ناتمام، بلندتر از سکوت بقیه است. صدا‌هایی که می‌گویند: حق ما تضییع شد؛ و این بار، فرار به جلو جواب نمی‌دهد.