ورزش دانشجویی ما حرفی برای گفتن ندارد

بیست و چهارمین دوره بازیهای جهانی دانشجویان چندی پیش به پایان رسید و تیم اعزامی کشورمان با کسب 4 مدال طلا ، یک مدال نقره و 4 مدال برنز ، در رده سیزدهم این دوره از مسابقه ها

کد خبر: ۱۴۴۴۳۶

قرار گرفت.
یونیورسیاد دانشجویی که هر 2 سال یک بار و در 2 بخش تابستانی و زمستانی برگزار می شود ، فرصت مناسبی برای گردهمایی خانواده بزرگ دانشجویان بیش از 170 کشور جهان است تا ضمن نمایش توانمندی ها و استعدادهای ورزشی شان در میدانی کاملا دوستانه و صمیمی رقابت کنند.
در این میان برخی کشورها با اجرای قوانینی خاص ، از حضور قهرمانان ملی پوش در این مسابقه ها ممانعت به عمل می آورند و فرصت را در اختیار دیگر دانشجویان ورزشکار قرار می دهند.
بعضی دیگر هم مانند کشور ما ، تیمهای ملی را به نام تیم دانشجویی به این تورنمنت اعزام می کنند و گروهی هم ترکیبی از ورزشکاران دانشجو و دانشجویان ورزشکار را به مسابقه ها می فرستند و همین مساله ما را بر آن داشت تا با دانشگاهیان فعال در عرصه ورزش گفتگویی داشته باشیم تا از چند و چون نظرات آنها درخصوص چنین اعزام هایی آگاه شویم.

برای شرکت در مسابقه های جهانی دانشجویان باید ضمن اندیشیدن به کسب افتخارات بین المللی ، ایجاد انگیزه میان دانشجویان برای حضور پررنگ تر در مسابقه های درون دانشگاهی و بین دانشگاهی ، از جایگاه ویژه ای برخوردار باشد.دکتر مهرزاد حمیدی ، عضو هیات علمی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران که مدرس مدیریت مسابقه ها و رویدادهای ورزشی نیز است با طرح این مطلب می افزاید: باید در اعزامهای دانشجویی به گونه ای عمل کنیم که علاوه بر حضور ورزشکاران رشته های انفرادی (که معمولا قهرمانان ملی هستند) ، برترین های مسابقه های دانشجویی (در رشته های جمعی همچون فوتبال ، والیبال و...) نیز شناسایی و انتخاب شوند و به این ترتیب انقطاع موجود میان ورزش دانشجویی و اعزامهای بین المللی از میان برداشته شود. به گفته وی ، در یونیورسیاد اخیر که در کشور تایلند برگزار شد به دلیل تمرکز روی رشته های انفرادی ، عمدتا ترکیب تیم ما را قهرمانان ملی تشکیل می دادند ، ضمن این که انصراف تیمهای فوتبال و والیبال ما از حضور در این مسابقه ها به احتمال زیاد در دوره های بعدی مشکلاتی جدی برای ما به همراه خواهد داشت ، بخصوص در رشته فوتبال که با توجه به برگزار نکردن مسابقه های مقدماتی ، از میان کشورهای متعدد متقاضی شرکت ، معمولا تیمهای منظم و منضبط و دارای سوابق مثبت انتخاب می شوند و تیم ایران به همین دلایل ، طی 10 سال گذشته همواره یکی از 16 تیم شرکت کننده در این رشته بوده است اما اعزام نکردن تیم ما در این دوره ، کل جدول مسابقه ها را که از 5 ماه پیش تنظیم شد بر هم زد و به همین دلیل گلایه های فراوانی از سوی مسوولان برگزاری بازیها بر ما وارد شد.

تمام فرصتها را فدای مدال آوری می کنیم

ورزش دانشجویی ما ، وضعیت نابسامان و آشفته ای دارد و همین که تیم ملی را به اسم تیم دانشجویان در یونیورسیادها شرکت می دهیم دلیل محکمی بر این مدعاست کاری که هیچ کشوری آن را انجام نمی دهد. دکتر محمد احسانی ، مدیر گروه تربیت بدنی دانشگاه تربیت مدرس ضمن اظهار تاسف از وضعیت موجود می افزاید: درحال حاضر ، ورزش دانشجویی ما سکوی پرتاب برای عده ای خاص شده که از این رهگذر به دنبال تبلیغات و رسیدن به اهداف دیگری هستند. وی با انتقاد شدید از عملکرد معاونت دانشجویی وزارت علوم می گوید: در شرایطی که دانشگاه های خارج از کشور همه دارای لیگ دانشجویی هستند ورزش دانشجویی ما هیچ حرفی برای گفتن ندارد و در این زمینه هیچ کار مثبتی هم انجام نشده است در حالی که در مسابقه های اخیر ، بسیاری از دانشجویان ورزشکار خارجی که نه حرفه ای بودند و نه ملی پوش ، درخشش فوق العاده ای از خود نشان دادند اما ما به خاطر حرفه ای بودن تمام اعضای تیم فوتبال و والیبالمان ، فرصت حضور در این دو رشته را از دست دادیم و معلوم نیست تا چند سال دیگر بتوانیم چنین امتیازی را مجدد به دست آوریم.

هیچ بهایی به دانشجویان مستعد نمی دهیم

در اعزام دانشجویان به بازیهای یونیورسیاد ، اصل بر مشارکت دانشجویان است ، در حالی که در کشور ما و بعضی از کشورهای جهان سومی ، تنها فضای رقابتی صرف برای کسب مدال بیشتر حاکم است و از همین روست که به جای اعزام دانشجوی ورزشکار ، ورزشکاران را دانشجو می کنیم و به میدان می فرستیم . دکتر محمدحسین علیزاده ، عضو هیات علمی دانشگاه تهران که چند سال مدیریت کل تربیت بدنی وزارت علوم را به عهده داشت ، ضمن تاکید بر این مطلب که سرمایه گذاری در ورزش دانشجویی باید به سوی ورزش همگانی دانشجویان که اولویت اول است سوق داده شود ، می گوید: قهرمانان باید از دل دانشجویان بیرون بیایند اما در کشور ما در عمل این طور نیست و هیچ وقت فرصت به دانشجویان مستعد و ورزشکار نمی رسد. وقتی در اردوی دانشجویی می آییم و بچه های تیم ملی را یکجا جمع می کنیم و اردوی آنها در عمل به اردوی تیم ملی تبدیل می شود ، در حقیقت فرصت رقابت را از دیگر دانشجویان گرفته ایم و اصل مشارکت را به آسانی زیر پا گذاشته ایم و همین جاست که براحتی هدف اصلی را گم می کنیم و به بیراهه می رویم.

مدیریت اقتضایی بر ورزش ما حاکم است

برخلاف بعضی از کارشناسان ورزش دانشجویی که معتقدند دانشجویان را باید از طریق تخصیص امکانات لازم و کافی به سمت و سوی ورزش سوق دهیم ، بیژن صفایی از استادان رشته تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه آزاد معتقد است که در یک مقطع چهار پنج ساله تحصیلی در دانشگاه مجال چنین کاری وجود ندارد چراکه درصد بسیار بالایی از دانشجویان ما، اصلا تجربه ورزشی ندارند و با این وضعیت نمی توان از آنها انتظار داشت که از خودشان عملکردی حرفه ای نشان دهند. وی عدم ارتباط میان ورزش دانشگاهی با ورزش آموزش و پرورش را عمده ترین مشکل موجود در زمینه ورزش دانشجویان می داند و ضمن مقایسه وضعیت ورزشکاران دانشجو در ایران و دیگر کشورهای پیشرفته ، عدم حضور مدیریت علمی در ورزش کشورمان را عامل اصلی بروز تمام مشکلات فعلی می داند.

دکتر محمد احسانی : در حال حاضر ورزش دانشجویی ما سکوی پرتاب برای عده ای خاص شده که از این رهگذر به دنبال تبلیغات و رسیدن به اهداف دیگری هستند

به گفته صفایی ، قهرمانان ورزشی (در دیگر کشورها) در دانشگاه ها بورسیه می شوند و با ورود به آنجا ، امکانات و فضاهای کاملا حرفه ای در اختیارشان قرار می گیرد و به این ترتیب ضمن بالا رفتن درک و شعور و معلوماتشان ، تاثیرات مثبتی را در ارتقای سطح ورزش دانشگاه متبوعشان بر جای می گذارند اما در کشور ما که از چند سال پیش طرح نسبتا خوبی برای ورود ملی پوشان به دانشگاه به اجرا درآمد ، به دلیل اختصاص ندادن فضاها و امکانات لازم به این بازیکنان حرفه ای ، بسیاری از آنها برای حفظ موقعیت ورزشی شان دانشگاه ها را رها کردند و رفتند و عده دیگری نیز به علت ناتوانی در گذراندن دروس مختلف ، از دانشگاه اخراج شدند و در عمل هیچ کاری برایشان انجام نشد.

المپیادهای داخلی دانشجویان
عاملی برای احیای انگیزه

به دنبال نظرات متفاوتی که درخصوص وضعیت اعزامهای ورزشی دانشجویان در این گفتگو ارائه شد صحبتهای دکتر رضا محمدکاظمی هم حال و هوای خاص خود را دارد به عقیده وی حضور قهرمانان ملی در تیمهای دانشجویی کاری است که در همه جای دنیا انجام می شود ؛ در ضمن این افراد نیز به نوعی نسبت به دانشگاه متبوعشان دینی دارند که باید آن را ادا کنند وی که بشدت موافق اعزام قهرمانان ملی در قالب تیمهای دانشجویی به رقابت های یونیورسیاد است ، در ادامه می افزاید: این که دانشجویان غیرقهرمان به چنین مسابقه هایی اعزام نمی شوند دلیلی کاملا آشکار دارد: آنها توانایی کسب مدال ندارند!