سازمان ملی جوانان در سایه

نوعی رکود خاص در سازمان ملی جوانان حکم فرما شده و فعالیت های چشمگیر پیشین آن رو به تعطیلی است.
داریوش قنبری ،نماینده مردم ایلام که اوایل تیر ماه تذکری کتبی در مجلس مبنی بر اصلاح شیوه های مدیریت در سازمان ملی جوانان مطرح کرده ، عملکرد فعلی این سازمان را مورد نقد قرار می دهد: این خواسته جوانان کشور از مسوولان نظام است زیرا نوعی بی تحرکی را در سازمان ملی جوانان که یکی از نهادهای مربوط به مسائل جوانان است مشاهده می کنیم و این بر خلاف وعده های انتخاباتی رئیس جمهور برای پرداختن به مشکلات و مسائل قشر جوان است.
وی درباره علت رکود فعالیت های سازمان ملی جوانان ابراز عقیده می کند: دو دلیل باعث افت و تعطیلی فعالیت های این سازمان شده که یکی به نوع نگاه منفی دولت به سازمان ملی جوانان به علت ارتباط آن با روسای جمهور گذشته برمی گردد.
قنبری می گوید: مسوولان فعلی سازمان ملی جوانان نیز علاقه چندانی به مسائل جوانان نشان نمی دهند و در مدتی است که فعالیت و نشاط خاصی در سازمان مشاهده نمی کنیم.
عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس با بیان این که از تعطیلی و رکود فعالیت های سازمانی که برای توجه به مسائل جوانان تشکیل شده نگران هستیم ، ابراز عقیده می کند: آن چه در سازمان ملی جوانان وجود دارد تعطیلی عملی سازمان است و دلیل این کار برای ما دقیقا مشخص نیست که امیدواریم مسوولان عکس العمل و رفتار منطقی با این رکود فعالیت های سازمان داشته باشند.

نهادهای مدنی کمک کنند

جعفر سطوتی ، صاحب نظر امور جوانان با اشاره به تغییر مدیریت سازمان ملی جوانان در دولت های مختلف به ایسنا می گوید: این سازمان ابتدا خود باید به درک درست از مساله جوانان رسیده باشد و سپس این درک را در حاکمیت ، جامعه مدنی و بخش خصوصی ایجاد کند، اما تاکنون در جریان تغییر مدیریت های مختلف این درک و شناخت ایجاد نشده و مدیران جدید مدیران قبلی را متهم می کنند.
سطوتی در مورد نبود اقدام ملی در حوزه جوانان ، ادامه می دهد: حاکمیت به تنهایی نمی تواند به مساله جوانان رسیدگی کند و نهادهای مدنی ، دانشگاه ها و بخش خصوصی باید برای حل این مساله کمک کنیم.
وی همچنین با اشاره به ضعف اعمال مدیریت ملی بر مساله جوانان ،معتقد است : اگر جایی عجولانه عمل شده و یا تاخیر در کار مدیریتی صورت گرفته باشد، سوئ مدیریت درآن صورت گرفته است ، به طوری که در طول سال های گذشته ساختار سازمان و مدیریت آن دارای ضعف بوده اند.

بازگشت به دبیرخانه

اما رئیس کمیته جوانان کمیسیون فرهنگی مجلس پیشنهادی را مطرح می کند که بازگشت به عقب محسوب می شود: بازگشت به همان دبیرخانه یا مرکز ملی جوانان و یا ادغام سازمان در یکی از نهادهای زیربط هم این توقعات را از بین می برد، هم به عملکرد سازمان نزدیک تر است.
خادم به جدی شدن این مساله در اواخر دولت هشتم و مسکوت ماندن آن تاکنون اشاره می کند و میگوید: بازگشت به مرکز ملی جوانان و یا ادغام سازمان در یکی از نهادهای زیربط از آنجا که مسائل مربوط به جوانان حساسیت زاست ، برای دولت تبعات منفی دارد و فشارها به دولت اجازه این کار را نمی دهد.