درختان کمیجان می میرند

کمیجان در فاصله 90کیلومتری شمال غربی شهر اراک قرار گرفته است ، در گذشته ای نه چندان دور چند رشته قنات پر آب داشت که دشتهای نیلگرد و حسن آباد و عیسی آباد و کوموزان را آبیاری و همزمان آب آشامیدنی و بهداشتی را نیز تامین می کرد.

کد خبر: ۱۳۶۰۹

در ایامی که هنوز پای دستگاه های حفاری به این منطقه نرسیده بود، تنها چاه عمیق مکینه ای در مزرعه جلیل آباد حفاری شده بود و همین آب ، دشتهای سرسبزی را در چهارسوی کمیجان پدید آورده بود که از هر طرف که به آنجا نزدیک می شدیم ، سرسبزی آن چشم ها را می نواخت . پس از پیروزی انقلاب ، وقتی تب تقسیم زمین های موات بالا گرفت و حفاری چاههای عمیق شدت یافت ، به مرور از میزان آبدهی قنوات کاسته شد و قنات ها یکی پس از دیگری خشکیدند و به موازات توسعه کشاورزی در زمین های واگذار شده ، فاتحه کشاورزی دشت های آبخور قنوات کمیجان نیز یکی پس از دیگری خوانده شد. شهرداری کمیجان هم با اعلام موافقت با تقسیم و تبدیل زمین های کشاورزی به زمین های مسکونی و صدور جواز ساختمان در آنها، به این امر کمک کرد و موجب تعطیل عمده عملیات کشاورزی در دشت حسن آباد شد؛ به گونه ای که کشاورزی در این دشت ، منحصر به حفظ چند تخته باغ انگور شد و برای گسترش مناطق مسکونی ، هزاران اصله درخت قدیمی از میان رفت . اگر چه با تلاش و کوشش مسوولان شهرداری در حاشیه خیابان ها درختکاری می شود؛ ولی چرا باید درختان قدیمی را بخشکانیم و سپس با صرف بودجه این مردم زحمتکش و فقیر و سالها وقت عوامل اجرایی ، چند اصله درخت برویانیم ؛ اکنون نیز گویا نوبت به دشت سراب عیسی آباد رسیده است که پس از خشکاندن قنات آب بر اثر حفر چاه های تامین کننده آب شرب ، باید نابود شود و دهها هزار اصله درخت مثمر و غیر مثمر آن ، از قبیل گردو و بادام و زردآلو و سیب و آلو و صنوبر و تبریزی و ون و زبان گنجشک و مو و به و انار و غیره قطع شود تا یک خیابان 35متری احداث شود و کامیون ها و تریلی های سوخت رسان نیروگاه حرارتی همدان از آن عبور کند و از عبور آنها از داخل شهر جلوگیری شود. قطعا احداث خیابان وسیعی که بتواند نقش کمربندی داشته باشد و با تسهیل عبور و مرور منجر به کاهش خطرات و تصادفات شود، به خودی خود امر پسندیده ای است ؛ ولی به شرطی که با قطع درختان بی شمار و نابودی دهها تخته باغ آباد و سرسبز و پردرخت و نابودی زمین های حاصلخیز زراعی و خارج کردن یک دشت آباد و سرسبز از مدار تولید و تبدیل آن به محلی برای تقسیم و تبدیل زمین های زراعی به زمین های مسکونی همراه نباشد. در حالی که چند گزینه کم هزینه و بی خطر و بلامعارض و آسان وجود دارد که امکان اجرای آن در حداقل زمان ممکن هست ، اطمینان دارم احداث خیابان مزبور - که نقش کمربندی به عهده خواهد داشت ؛ ولی شهرداری کمیجان از نامگذاری آن به نام کمربندی احتراز می کند؛ چون احداث کمربندی به عهده وزارت راه است - از میان دشت سراب عیسی آباد، باعث نابودی آن دشت خواهد شد و هیچ یک از باغداران و مالکان دشت به نابودی آن رای نخواهند داد و نارضایتی مالکان نیز در رفع تصرف دخیل است و اجرای آن را با تاخیر بسیار همراه خواهد کرد. گزینه های کم هزینه شناسایی شده به شرح زیر است : -1انشعاب راه از جاده اراک - کمیجان پس از گذر از روستای خمار باغی به سمت راست و احداث راه از دامنه شمالغربی تپه خمارباغی به سمت شمال و عبور راه از میان روستای انار و مزرعه احمد آباد و اتصال آن به جاده آسفالته همدان - کمیجان - فراهان در حوالی روستای فتح آباد. -2انشعاب راه از جاده اراک - کمیجان پس از گذر از روستای خمارباغی به سمت چپ و احداث راه از دامنه جنوبغربی تپه خمارباغی به سمت غرب و عبور راه از پایین روستای انار و جنوب ذادق آباد و جنوب روستای عیسی آباد و اتصال آن به جاده آسفالته همدان - کمیجان در غرب روستای عیسی آباد. -3انشعاب راه از جاده اراک - کمیجان پس از گذر از روستای اسفندان به سمت راست و احداث راه از دامنه شمالشرقی تپه های کلوان و خمارباغی به سمت شمال و عبور راه از مشرق زمینهای روستای انار و مزرعه احمد آباد و اتصال آن به جاده آسفالته همدان - کمیجان - فراهان در حوالی روستای فتح آباد. حق این مردم زحمتکش که برای رفاه و آسایش و بهبود شرایط زندگی خود به تاسیس شهرداری اقدام کردند، آن نیست که با احداث یک خیابان عریض در مسیری که از قبل هیچگونه راهی در آن وجود نداشته است ، سرسبزی محیط خود را از دست بدهند و زمینهای کشاورزی خود را زیر آسفالت سیاه و سرد خیابان های مدفون کنند. آیا سازمان های مدعی حفاظت از محیط زیست ، به نقش زیست محیطی هزاران اصله درختی که بر اثر اجرای احتمالی پروژه مزبور نابود خواهند شد، توجه نمی کنند؛