چگونه؟

چه جوری؟ او گفت: من و امثال من به دلیل نداشتن پارتی باید راه سخت و دشواری را طی کنیم، اما چیزی از ارزش کار ما کم‌نمی‌کند و باعث نمی‌شود که دست از تلاش برداریم. من در دانشگاه هنر و معماری دانشجوی رشته تئاتر هستم و درس می‌خوانم، جایی که تعداد بسیاری از دوستانم که شایسته بازیگری هستند و می‌توانند دیده شوند، ایستاده‌اند و سختی را تحمل می‌کنند، اما به دنبال فرصتی برای دیده شدن هستند. من به نمایندگی آنها صحبت می‌کنم و می‌گویم که با تلاش و کوشش می‌توان به خیلی از موفقیت‌ها رسید. در همه مشاغل این اتفاقات رخ می‌دهد اما در نهایت، شرط ماندگاری، شایسته بودن است.
شروع کار من به تئاتر برمی‌گردد، تئاتر «نیمروز اسکاتلند» به کارگردانی ندا هنگامی که در سی‌وپنجمین دوره جشنواره فجر هم اجرا رفتیم از جمله این آثار است. در این مدت کار‌هایی داشتم تا این‌که در سریال «هست و نیست» به کارگردانی حسین سهیلی‌زاده اولین کار جدی را بازی کردم. تجربه با سهیلی‌زاده بسیار لذت‌بخش است. شایان‌فر تهیه کننده «هست و نیست» هم حضور داشتند و در ادامه «حکایت‌های کمال» را هم بازی کردم. وی از تهیه‌کنندگان قدیمی است که به جوانان فرصت می‌دهند بدون پارتی در فیلم بازی کنند. از این رو در سریال حکایت‌های کمال شاهد حضور بسیاری از نوجوانان هستیم که به پشتوانه آقای تهیه‌کننده حضور پیدا کرده‌اند.
شرایط به گونه‌ای شده که بیشتر کار‌ها سفارشی شده است. به نظرم باید حضور آقای شایان‌فر را غنیمت بشماریم که به بازیگران بها می‌دهند همچنین آقای صلح‌میرزایی که تجربه خوبی با ایشان داشتم.