عبدالعلی یزدانیار، جوانی از اهالی تهران بود که با به صدا درآمدن ناقوس جنگ، راهی مناطق عملیاتی جنوب شد و همراه با نیروهای جنگهای نامنظم به فرماندهی شهید چمران، به جنگ با دشمنان بعثی پرداخت. او تا پایان جنگ، به جز ایامی که به خاطر مجروحیت، در بیمارستانهای تهران یا دیگر شهرها بستری بود، در عملیاتهای مختلف حضور یافت و در یگانهای آتش بار و توپخانه به خدمت پرداخت. «صد روسی» نام خمپارهای است که از سوی دشمن مورد استفاده قرار میگرفت و یکی از حوادث مهم این کتاب را رقم زده است.