شله مشهدی بعد از عزاداری نوش جان

اصلا انگار نمی‌شود که جایی روضه‌ای و خیمه عزایی برپا شود و از عطر و بوی نذری در آن خبری نباشد، مثل عطر قیمه امام حسین(ع)، که در این ایام تقریبا در هوای همه مناطق کشورمان می‌پیچید و طعمش بر جان می‌نشیند، اما برای چشیدن برخی غذاها و نذری‌ها باید خود را به محل بومی و خاستگاه آن رساند، مثل نذری سنتی مشهدی‌ها که نه تنها باید در خراسان سراغش را گرفت که فقط در همین ایام می‌توانید آن را نوش جان و طعم متفاوت و دلچسبی از نذری را تجربه کنید. محرم و صفر در مشهد گره خورده با عنوان شله؛ آنقدر که اگر هوس شله کنی باید صبر کنی تا به محرم و صفر برسی و اگر پا به این ایام بگذاری، بی‌تردید عطر و طعم شله بر جانت می‌نشیند؛ هرجای این شهر که باشی و شاید حتی برخی از شهرستان و مناطق اطرافش در خراسان بزرگ. محرم که از راه می‌رسد، دیگ‌های پخت شله روی اجاق‌ها می‌رود؛ از یک دیگ تا ده و 20 و 40 و ...
برخی‌هایش آماده می‌شود تا به ناهار و شام هیاتی‌ها برسد، برخی اش می‌رود تا زینت بخش سفره‌های عزای مجالس خانگی و فامیلی باشد و بعضی از دیگ‌ها هم که از همان ابتدا نذر مردم تنگدست پایین شهر است و پس از طبخ برای توزیع به آن محلات برده می‌شود. مشهدی‌ها خوب می‌دانند که شله باوجود لذیذ بودنش، اما غذایی پرحجم و سنگین است و برای همین معمولا آن را با نوشابه آن هم از نوع کوکاکولا (نوشابه مشهدی) سرو می‌کنند. سنگینی شله به دلیل مواد پر و پیمان آن است که شامل گوشت، انواع حبوبات، بلغور گندم، برنج و یک ادویه مخصوص می‌شود.شله و سنت طبخ آن که مراحل و مراسمی دارد و البته سخت و زمانبر است، به‌عنوان اولین غذای نذری کشورمان در سال 91 به ثبت آثار ملی ناملموس رسید.