نَقل

در حال حاضر مشغول نوشتن یک سریال عروسکی هستم. بیش از ۱۲ سال است که روی این متن - که مربوط به شاهنامه است - کار کرده‌ام. به نظرم نباید از این موضوع به‌راحتی گذشت و باید مطالعه عمیق و جست‌وجوی وسیعی درباره آن شکل بگیرد و باید دنبال این مطلب باشیم که فردوسی چه گفته است که به او می‌گویند «حکیم ابوالقاسم فردوسی».
این سریال ۱۴۵ قسمت است و نزدیک دو سال پیش عروسک‌های آن ساخته شده است که عروسک‌ها در واقع همان شخصیت‌های شاهنامه هستند. با توجه به صحبت‌هایی که تاکنون داشتیم احتمالا قرار است این سریال عروسکی را زیر نظر معاونت سیما بسازیم.
درباره کم‌کاری چند سال اخیر هم باید بگویم که در این مدت پیشنهادهایی به من شده است، اما من کاری که در شأن مردم ایران و این نظام نباشد را انجام نمی‌دهم. شرایط الان به گونه‌ای شده که برای بازی در سریال یا فیلمی پول می‌دهند تا ایفای نقش کنند؛ واقعا وقتی این مسائل را می‌بینیم چه انتظاری می‌توان از یک بازیگر داشت. در زمان قدیم بیشتر با احساسات و دل خود کار می‌کردند، اما الان این‌گونه نیست.
چارلی چاپلین سال‌ها پیش با رعایت این نکته که هنر مطابق با آداب انسانی است، آثاری را تولید کرد که هنوز هم ماندگار است و در اکثر کشورها به نمایش درمی‌آید و همه لذت می‌برند. اما فیلم‌ها و سریال‌های کمدی ما را وقتی یک بار نشان می‌دهند، دیگر نمی‌توان آن را دید. این آثار به گونه‌ای است که چند نفر را بیاورند و یک نفر را مسخره کنند تا مردم شاد شوند که این موضوع دور از شأن صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران است و باید به آن به طور جدی‌تری نگاه شود.
200 سال دیگر همان‌طور که الان از هنر دوره اسلامی صحبت کرده و به نیکی از آن یاد می‌کنیم، درباره هنری که در این زمان ارائه شده صحبت و قضاوت خواهد شد. متاسفم اما باید بگویم که داریم ترقی معکوس می‌کنیم. ما دلمان می‌سوزد، چون می‌خواهیم شکوفا باشیم و در بخش هنر بهترین آثار را ارائه دهیم، نه این‌که تازه بخواهیم آثار ترکیه‌ای را ترجمه کنیم و به مردم نشان دهیم.