بوکس ایران در گوشه رینگ

روزی که ثوری در سال 96 ریاست این فدراسیون را به‌عهده گرفت خیلی‌ها امیدوار بودند با پایان امپراتوری ناطق‌نوری، فدراسیون شکل تازه‌ای به خودش بگیرد. خون تازه‌ای در رگ‌های خشک شده تزریق و بوکس از گوشه رینگ حاشیه‌ها خارج شود،اما ظاهرا قرار نیست این اتفاق بیفتد. ضربه‌ها آن‌قدر کاری است که بوکس ایران گوشه رینگ افتاده و هر روز دارد مشت می‌خورد!
جدا از همه ناکامی‌ها در مسابقات مختلف وضعیت داخلی فدراسیون به شدت آشفته است. آن‌قدر آشفته که هر هفته یک نفر استعفا می دهد. مثل طالبی، نایب رئیس یا کلانتری، رفیق نزدیک حسین ثوری که هر کدام به بهانه‌های مختلف از این جمع جدا شده‌اند.
حاشیه‌ها تمامی ندارد. دو هفته قبل بود که خبر رسید سرمربی قزاقستانی به دلیل سکته در کشورش بستری شده و به ایران نمی‌آید. خیلی‌ها می‌گویند او بهانه کرده و مشکلی در این زمینه وجود نداشته و اصلا فدراسیون آهی در بساط نداشته تا بتواند هزینه استخدام این سرمربی را جور کند!
اما این همه حاشیه‌ها نیست. وعده و وعیدها آن‌قدر بود که شاید نتوان همه آنها را روی کاغذ آورد. مثل بوکس بانوان که پیش از انتخابات از شعارهای رئیس فعلی بود.
اگرچه زمزمه‌هایی از برگزاری مجمع فوق العاده در این شرایط بحرانی بوکس به گوش می‌سد اما ظاهر امر بیانگر این است که حتی اگر قرار باشد همه استعفا دهند و بروند، ثوری ماندنی است. برخی از خانواده بوکس انتظار شرکت وی در انتخابات مجلس شورای اسلامی را داشتند و حتی نام وی در بعضی فهرست‌های احتمالی هم دیده شد، اما او برای حضور در انتخابات باید از ریاست فدراسیون استعفا می‌کرد، اتفاقی که یا نیفتاده یا علنی نشده است. وضعیت بوکس این روزها خوب نیست و این فدراسیون هر روز از خودی‌ها مشت می‌خورد!