سفر برای من یعنی شهریار و باغ‌های آن

گرچه ریشه این علاقه توسط خود مادر، با مطالعه کتاب‌هایی برای او قبل از مدرسه شکل گرفته بود. در دوران دبستان برای مطبوعات مطلب و داستان‌هایی می‌فرستاد که البته هیچ‌کدامشان منتشر نشدند. او ولی پی‌گیرتر از این حرف‌ها بود که دست از علاقه‌اش بشوید. تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم ریاضی فیزیک ادامه داد و پس از آن درس سینما را تا به امروز به صورت آزاد، تجربه و مطالعه می‌کند. در سال 74 وارد حوزه روزنامه‌نگاری می‌شود. او خودش را «روزنامه‌نگار بحران» می‌نامد. مثل آثار مستندش که دست روی موضوعاتی می‌گذارد که شرایط خاص و بحرانی‌ داشته باشند یا هرکسی به آن موضوعات ورود نمی‌کند. او اعتقاد دارد لازمه یک مستندساز خوب بودن، این است که باید در ابتدا روزنامه‌نگار خوبی باشی، به بیانی دیگر «تا روزنامه‌نگار موفقی نشدید، مستندساز موفقی نخواهید شد.» او می‌گوید: «مستندسازی واقعا تعریف دارد. استاندارد دارد. الفبا دارد. یک مستندساز باید با فضای داستان و رمان آشنا باشد. من اگر باز هم برگردم به گذشته، اول از روزنامه‌نگاری شروع می‌کنم یا حتی آن‌را جدی‌تر می‌گیرم. تا این عقبه‌ها نباشند مستندساز بودن به‌دست نمی‌آید.»
سهیل کریمی که موسس کانون مستندسازان جهادی و پیشترها مدیر واحد مستند موسسه فرهنگی شهید آوینی بوده ‌است، مستندهایی همچون شکست همینه، حاج والی، در جست‌وجوی آسمان، کاک جلال، همیشه جاری همچون کارون، کیمیاگر نقش، تا صبح ظهور، ابر مرد شیدایی، خدا در مدیترانه، زخم پیوار، ردپای آذرخش، خواب آشفته، شعبده شیطان، رقص فقر را در کارنامه خود دارد. او در کنار مستندسازی به برگزاری دوره‌های آموزشی روزنامه‌نگاری، مستندسازی، تدوین، تئوری سینما و خبرنگاری می‌پردازد. کریمی دارای تالیفاتی با رویکرد رمان، داستان کوتاه و فیلمنامه بلند و کوتاه نیز است.

شیما آشتیانی
خبرنگار