نَقد

به نظرم طنز در ایران از برنامه‌ریزی اصلی خود دور شده و باید برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت، میان مدت و بلندمدت داشته باشیم و زمینه را برای رشد طنز فراهم کنیم.
این رشد با ورود متخصصان، برنامه‌ریزان و تهیه‌کنندگان به سازمان صداوسیما و حلقه‌هایی که تهیه‌کنندگان دارند باید برنامه‌ریزی و بازتعریف شود. باید سریال‌های طنز ما به استانداردهای دانشگاهی و خوب نزدیک شوند.
چهره‌های طناز کم داریم و باید از دانشگاه‌های صداوسیما و تئاتر این افراد را انتخاب و دعوت به کار کنیم.
من اصلا نگاه غیردانشگاهی ندارم و به نظرم نگاه تجربی هم باید قاعده‌مند باشد؛ یعنی موسساتی به‌عنوان حلقه ارتباطی بین دانشگاه و محیط‌های صوتی و تصویری باشند که بین آنها پل ارتباطی برقرار شود که بتوانند با هم کار کنند.
ما باید سراغ چهره‌ها و سوژه‌های جدید برویم و این سوژه و چهره‌های جدید را با درخواست‌هایی که داریم وارد نظرهای جدید کنیم و بخواهیم به ما طرح و ایده دهند تا پیاده کنیم.