ترمیم هوشمندانه زخم‌ها

زخم‌ها معمولا ساده هستند و به خودی خود بهبود می‌یابد، اما بعضی زخم‌ها هم هستند که اگر مورد بی‌توجهی قرار گیرند، تازه اول مشکلات خواهد بود. به عنوان مثال، بیماران مبتلا به دیابت بیش از هر فردی در معرض این زخم‌ها هستند به طوری که به آنها زخم‌های دیبابتیک می‌گویند و به این راحتی‌ها هم درمان نمی‌شوند به حدی که گاهی رعایت نکردن بهداشت ممکن است باعث عفونت شدید این زخم‌ها و جراحت‌ها شود تا جایی که بعضی پزشکان مجبور به قطع عضو بیمار می‌شوند.

کد خبر: ۱۱۸۹۴۵۷

باکتری‌هایی که باعث بروز زخم‌های دیابتی می‌شوند اغلب نسبت به درمان مقاومت شدید دارند و مقاومت آنتی‌میکروبی تنها باعث عفونی شدن زخم‌ها می‌شود. آمارهای اخیر حکایت از آن دارد که به طور تقریبی حدود 7/5 میلیون نفر در آمریکا مبتلا به زخم‌های مزمن به ویژه در دیابتی‌ها هستند که منجر به قطع عضو می‌شوند. اگر بخواهیم این آمار را در سطح جهان به‌دست آوریم، در هر 30 ثانیه یک زخم مزمن و مقاوم در برابر درمان دیابتیک منجر به قطع عضو می‌شود.
از این‌رو محققان همواره به دنبال راه‌حل‌های ابتکاری و مؤثرتری بوده‌اند تا بتوانند این زخم‌ها را درمان کنند. سرانجام مهندسان کالج سلطنتی لندن مولکولی را موسوم به TrAPs پیدا کردند که قدرت طبیعی شفابخشی بدن را تقویت می‌کند. این مولکول‌ها در واقع فاکتورهای رشدی هستند که به موادی چون کلاژن کمک می‌کنند تا طبیعی‌تر با بافت‌های بدن تعامل داشته باشند و در نهایت زخم‌ها را سریع‌تر درمان کنند. معمولا از مولکول‌های کلاژن در ترمیم زخم استفاده می‌کنند. به عنوان مثال، اسفنج‌های کلاژن قادر به ترمیم جراحت‌های مربوط به سوختگی بوده و ایمپلنت‌های کلاژنی به بازسازی استخوان‌ها کمک می‌کند. محققان مولکول‌های کلاژنی TrAPs را به‌گونه‌ای مهندسی‌سازی کردند که روند طبیعی ترمیم زخم را انجام دهند. آنها در این روش از جنبش سلولی استفاده کرده‌اند که نوعی ترمیم زخم طبیعی در موجوداتی مانند اسفنج دریایی گرفته تا انسان به‌شمار می‌رود. این فرآیند مولکول‌های کلاژنی را وادار به آزادسازی پروتئین‌های احیاکننده‌ای می‌کند که روند ترمیم جراحات را سرعت می‌بخشد. از این روش می‌توان در ترمیم طیف گسترده‌ای از جراحت‌ها مانند شکستگی‌های استخوانی، جراحت‌های بافتی ایجاد شده بر اثر حملات قلبی و آسیب‌های عصبی و حتی زخم‌های دیابتی استفاده کرد.