پژوهشگران در این سنگ مقادیر زیادی کوارتز، فلدسپات و زیرکون یافتند که در ماه ترکیبات نایابی محسوب میشود؛ اما در زمین به وفور وجود دارد. آنها میگویند احتمالا نزدیک به چهار میلیارد سال پیش که زمین سیاره جوانی بوده، بر اثر برخورد سیارک یا دنبالهداری به زمین، مقادیر زیادی سنگ از روی زمین کنده شده و به سطح ماه برخورد کرده و برای میلیاردها سال زیر سطح ماه مدفون بوده است. در آن زمان ماه تا زمین تنها حدود 130 هزار کیلومتر فاصله داشت؛ تقریبا یکسوم فاصله کنونی که قریب به 380 هزار کیلومتر بهطور متوسط است.
اما 26 میلیون سال قبل سیارکی به ماه برخورد و دهانهای روی ماه ایجاد کرد. بر اثر این برخورد سنگهای قدیمی که منشأ زمینی داشتند، دوباره در سطح ماه قرار گرفتند. این سنگها آنقدر خوشاقبال بودند که 48 سال قبل وقتی فضانوردان آپولو 14 راهی ماه شدند، قطعهای از آنها را به صورت تصادفی از سطح ماه جمعآوردی کردند و پس از چهار میلیارد سال به خانهاش در زمین برگرداندند! پژوهشگران ناسا میگویند این سنگ بین چهار تا 1/4 میلیارد سال پیش در عمق حدود 20کیلومتری زمین کریستاله شده و بهوجود آمده است.
محمدرضا رضائی
جامجم
آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....