نصیری: مدال طلا گرفتم چون از هوشم استفاده کردم

نصیری اضافه کرد: مسابقه که شروع شد، تلاش کردم از آنها فاصله کوچکی بگیرم و انرژی ام را نگه دارم. تا آخرین لحظات هم از هر سه دونده ژاپنی عقب بودم اما در 200 متر پایانی یکباره استارت زدم. هیچ‌کدام‌شان انتظار این اتفاق را نداشتند اما موفق شدم زودتر از آنها از خط پایان عبور کنم و به مدال طلا برسم. سه دونده ژاپنی بعد از من رده‌های دوم تا چهارم را کسب کردند. این اتفاق، قهرمانی‌ام را شیرین‌تر کرد، زیرا آنها حسابی من را آنالیز کرده بودند و فکر می‌کردند کار تمام است اما خدا خواست تا قهرمانی را به چنگ بیاورم.

نصیری خاطره جالب دیگری نیز از روز قهرمانی‌اش دارد: موضوعی که باعث افزایش انگیزه و هیجان در من شد، تشویق بی‌امان هواداران و تماشاگران اندونزیایی بود. در دور آخر، وقتی من چهارم بودم، بشدت مرا تشویق کردند و به همین علت شرایط روحی‌ام چند برابر بهتر شد تا بتوانم با انرژی بیشتری از ژاپنی‌ها سبقت بگیرم. به خاطر این‌که اندونزیایی‌ها برایم یک خاطره جذاب ساختند. بعد از مراسم اهدای مدال، به سمت‌شان رفتم و با آنها عکس سلفی گرفتم.

نصیری گفت: تمام زندگی من خلاصه شده در دویدن. من از این کار لذت می‌برم و باید از مربیانم تشکر کنم که به من کمک می‌کنند تا بهترین باشم. حالا یک دونده باتجربه هستم که دیگر اشتباهاتی شبیه اشتباهات پارالمپیک ریو را تکرار نمی‌کنم. اما این را هم بگویم به عنوان یک ورزشکار حرفه‌ای انتظار دارم بیشتر مورد توجه مسؤولان قرار بگیرم. انتظار دارم بابت سال‌ها فعالیت در عرصه ورزش و کسب مدال‌هایی که به کاروان کمک کرده، پاداش‌های بهتر و حقوق بیشتری بگیرم. البته مدیران فدراسیون و کمیته پارالمپیک همیشه به من لطف داشتند ولی من هم راهی جز ورزش برای امرار معاش ندارم.