عوارض تنگ‌بستن کمربند بر شکم و ستون فقرات

کمربند سفت با باریک کردن محیط کمر، فشار داخل شکمی را زیاد می‌کند. این موضوع سبب کاهش فضا در حفره شکم و خشکی و کم تحرکی در فقرات کمری می‌شود. از این‌رو در برخاستن و نشستن، خم‌شدن بیش از حد ستون فقرات به جلو اتفاق می‌افتد و برای جبران این محدودیت حرکتی، لگن به سمت عقب می‌چرخد. این عدم توازن عملکرد عضلانی در لگن فشار بیش از حدی را به زانوها برای صاف شدن، وارد می‌کند و می‌تواند درد ناحیه پشت زانوها را به‌دنبال داشته باشد. همچنین خم‌شدن ستون فقرات کمری به جلو، فعالیت بیش از حد عضلات پشتی ستون فقرات را به‌دنبال خواهد داشت که پس از مدتی گرفتگی و درد این عضلات بروز می‌یابد. افزایش فشار روی دیسک‌ها و کشش بیش از حد و طولانی رباط‌ها، مفاصل پشتی، کپسول این مفاصل و بافت‌های مختلف ناحیه پشت ستون فقرات از دیگر عوارض استفاده از کمربند تنگ است.

به این ترتیب قوس کمر کاهش می‌یابد و سبب بیرون‌زدگی دیسک‌های بین مهره‌ای می‌شود. در این وضعیت عملکرد عضلات ثبات‌دهنده ستون فقرات مختل می‌شود و کمر فرد در طول روز و فعالیت‌های روزمره آسیب‌پذیر می‌شود.

علاوه بر تغییرات فوق، کمربند تنگ روی یک عصب حسی در ناحیه لبه جلوی لگن فشار وارد می‌کند و درد، بی‌حسی و سوزن‌سوزن‌شدن ناحیه جلوی ران را در پی خواهد داشت که «مرالژیا پارستتیکا» نام دارد.

این بیماران هنگام مراجعه به کلینیک‌های فیزیوتراپی همان ابتدا به تعویض شلوار و کمربند تنگ توصیه می‌شوند. سپس فیزیوتراپیست با انجام تکنیک‌های مختلف کشش عضلات ناحیه شکم و جلوی ران که اصطلاحا تمرینات مک کنزی نامیده می‌شود، قوس کمر را احیا کرده و سعی در آزادکردن عصب حسی جلوی لگن خواهد داشت. این تمرینات برای تکرار در منزل به بیمار آموزش داده می‌شود.

دکتر پرهام پارسانژاد

فیزیوتراپیست