سه ضلعی قدرت، محبت و دانایی در خانواده قرآنی

وقتی این اتفاق رخ دهد به‌طور طبیعی نسل‌به‌نسل جامعه هم قرآنی و خدا‌محور خواهد شد. در خداشناسی کودکان و فرزندان سه نفر نقش‌آفرینی می‌کنند، پدر، مادر و نفر سوم آموزگار است. این که می‌گویم خداشناسی منظورم همان رفتارهای توحیدی است که بر مبنای مکتب اسلام شکل می‌گیرد.

اما چرا این سه ضلعی؟ معتقدم در هر کدام از این سه نفر می‌توان یک صفت خداوند را در ذهن و جان فرزند ترسیم کرد. پدر نماد قدرت است، محبت در مادر نمود پیدا می‌کند و حکمت و دانایی هم با تعالیم معلم پیوند می‌خورد. همان‌طور که گفتم پدر مظهر قدرت در نگاه فرزند است و او پدر را روزی‌رسان خود می‌داند. اگر می‌بینیم که پیامبر گرامی اسلام این همه تاکید و سفارش فرموده‌اند که به فرزند خود خلف وعده نکنید برای همین است؛ از طرفی مادر هم سمبل محبت در دنیاست. همه ما هنگامی که می‌خواهیم یک محبت خالص مثال بزنیم، آن را در وجود مادر خلاصه می‌کنیم، اما همین محبت از نظر ما خالص و بی انتها یک صدم محبتی است که خداوند در حدیث قدسی می‌فرمایند: «من محبت را به صد بخش تقسیم کردم. یک بخش آن را میان مادر و فرزند قرار دادم و 99 بخش دیگر را بین خود و بنده‌ام قرار دادم.» اما معلم هم نشان می‌دهد که کارهای دانای متعال همه از روی حساب و کتاب است، چه بخش خوشایند ها و چه ناخوشایندها و همواره یک حکمت و مصلحت در میان است. همه کلام من این است که خانواده قرآنی خانواده‌ای است که پدر، مادر و معلم نقش خود را در آن به بهترین شکل ایفا کنند و نیازی هم به آیات و حفظ قرآن و تفسیر ندارد، چرا که باید قرآنی عمل کنیم، اگر در خانواده این سه ضلع درست و قرآنی عمل کنند، نیازی به مهدکودک قرآنی نیست، نیاز به کلاس قرآن رفتن نیست، اکنون دور‌و‌بر خودمان را درست نگاه کنیم، فرزندان ما حداقل 12‌سال در مدرسه علوم دینی می‌خوانند! ولی در مواردی که کم هم نیست آن‌طور که شایسته است رفتارهای دینی در آنها دیده نمی‌شود. دلیلش هم این است که آنها فقط آموزش دیده‌اند، پرورش نیافته‌اند و آن سه ضلع قدرت، محبت و دانایی به‌درستی نقش‌آفرینی نکرده‌اند.

حجت‌الاسلام و‌المسلمین عبدالکریم صالحی