قول قباد به خودش و گلایه به گرافیک

شیوا در رشته نقاشی از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد و پس از تجربه‌های عملی به دانشگاهی در نیویورک رفت و فوق لیسانسش را همانجا گرفت. استاد طراحی پوستر، آرم، نشانه و تصویرسازی، علاوه بر تدریس، گاهی نمایشگاه‌هایی از آثارش برپا می‌کند. در این سال‌ها آثارش در جشنواره‌های متعددی به نمایش درآمده و او جوایز زیادی برای گرافیک به ارمغان آورده است. شیوا به خودش قول داده «گرافیک ایرانی» را به دنیا معرفی کند و می‌گوید، به این قولش عمل کرده است. با این حال گلایه دارد به نسل جوانی که با رایانه به جان گرافیک افتاده‌اند و دارند آن را نابود می‌کنند. شیوا این نسل را به موریانه‌هایی تشبیه می‌کند که دارند، از درون و آرام آرام پیکره گرافیک ایران را نابود می‌کنند.

نگاه شیوا به گرافیک فقط هنرمندانه نیست و آن را زاییده اقتصاد می‌داند؛ برای همین هم می‌گوید وقتی افتصاد خراب باشد، گرافیک هم خراب می‌شود. به گفته او وقتی اقتصاد بچرخد یعنی بروشور و پوستر و آرم و... می‌خواهد و اگر چرخ اقتصاد راکد باشد، کسی برای گرافیک سرمایه‌گذاری نمی‌کند.

برای شیوا مایه تاسف است که در تمام این سال‌ها از بین دانش‌آموختگان گرافیک حتی یکی شبیه به فرشید مثقالی یا مرتضی ممیز نشده است و بازار گرافیک پر شده از ادا و کامپیوتربازی که سواد گرافیکی در آن دیده نمی‌شود. این طراح گرافیک، از روزگاری می‌گوید که عشق بود و دنیای امروز که کاسبی و پول در آن حرف اول را می‌زند. شیوا از آن دست هنرمندانی است که گرافیک را عاشقانه دوست داشته و می‌گوید یک ساعت هم کلاس گرافیک نرفته، حروف‌چینی را در چاپخانه یاد گرفته و داشته‌هایش بیشتر از هر چیز حاصل تلاش و تجربه است.

دغدغه‌ها و نگرانی‌های این هنرمند درباره هنر گرافیک و شرایط آن بیشتر از هر چیز به این دلیل است که گرافیک یک هنر فراگیر است و مردم چه بخواهند و چه نخواهند با آن مواجه خواهند شد. به قول شیوا شاید درصد کمی از مردم تهران به موزه هنرهای معاصر رفته باشند یا تعداد علاقه‌مندان به آثار تجسمی خیلی زیاد نباشد اما حتما همه مردم سر کوچه‌ها و حتی در خانه‌هایشان با پوستر مواجه شده‌اند و سلیقه بصریشان تحت تاثیر قرار گرفته است. به گفته او گرافیک خاصیت تکثیر و فراگیری دارد و از همین روست که باید حالش خوب باشد.