نماینده باشم یا وزیر یا وکیل، شاگرد این معلم هستم

آقای نقوی شما چه سالی شاگرد آقای مهدی‌زاده بودید؟

سال تحصیلی 64- 63.

کجا؟

در دبیرستان مصطفی خمینی ورامین.

بین این همه معلم که در سال‌های تحصیل تان داشتید، چطور خاطره کلاس آقای مهدی‌زاده این‌قدر در ذهن شما روشن است؟حتما دلیل خاصی دارد.

بله، همین‌طور است. معمولا دانش‌آموزها معلمان دوران ابتدایی خودشان را بخوبی به یاد می‌آورند، اما وقتی به راهنمایی و دبیرستان می‌رسند چون تعداد درس‌ها و معلم‌ها زیاد است، همه دبیرها در خاطرشان نمی‌مانند مگر آن که معلمی از نظر علم و اخلاق و رفتار و منش معلمی، جوری رفتار کند که در ذهن شاگردانش ماندگار بشود.

پس آقای مهدی‌زاده همین طور رفتار کرده است؟

دقیقا. ایشان معلم درس آمار بودند. آن سال‌ها هم چون آمار درس خاصی بود دبیرهای زیادی نداشت‌. من با این که رشته‌ام تجربی بود و آمار جزو دروس رشته تجربی نبود، چون می‌خواستم در کنکور شرکت کنم و آمار بلد باشم، از ایشان خواهش کردم اجازه بدهند سرکلاس‌هایشان حضور داشته باشم. ایشان نیز به من این اجازه را دادند دانش‌آموز افتخاری‌شان باشم و سرکلاس‌هایشان بنشینم و درس را یاد بگیرم. با این که برایشان مسئولیت داشت، اما قبول کردند یک دانش‌آموز دیگر علاوه بر تمام دانش‌آموزان خودشان داشته باشند.

نتیجه‌ای هم گرفتید؟

بله، یک نتیجه خیلی خوب. با این که‌ هیچ آشنایی‌ای با آمار نداشتم و فقط سرکلاس ایشان نشسته بودم در کنکور آمار را90 درصد زدم که نتیجه خوبی بود.

حالا که بیشتر از 20 سال از آن روزها می‌گذرد، از حال ایشان خبر دارید؟

بله، من این سعادت را داشتم دوره‌ای که خودم هم معلم بودم همکار ایشان باشم‌. در این سال‌ها هم ما همیشه با هم دوست و همکار و رفیق بودیم. البته ایشان الان چندسالی است به افتخار بازنشستگی نائل شده‌اند. چون ایشان ذاتا یک معلم واقعی هستند، همچنان با‌ آموزش و پرورش در ارتباطند و دارایی و سرمایه‌شان را در زمینه مدرسه‌سازی به کار گرفته‌اند.

به عنوان یک شاگرد وقتی ایشان را می‌بینید چه احساسی دارید؟

من به شاگردی ایشان افتخار می‌کنم. همیشه هرجا در هر مراسمی هم که آقای مهدی‌زاده را می‌بینم تلاش می‌کنم دست‌شان را ببوسم. گرچه ایشان نمی‌گذارد، اما همچنان خودم را شاگرد ایشان می‌دانم. همیشه هم گفته ام من نماینده باشم یا وزیر یا وکیل همیشه شاگرد ایشان هستم.