کربلا

تعداد نظامیانی را که لباس و سلاح جنگی و حقوق از حکومت غاصب بنی امیه گرفته و به جنگ امام حسین‌(ع) آمده بودند، بالغ بر 30هزار جنگجو نوشته‌‌اند.

عمر بن سعد نامه‌ای به این مضمون از عبیدالله دریافت کرد که: سپاهیان خود را بین امام حسین (ع) و اصحابش و آب فرات فاصله بینداز به طوری که حتی قطره‌ای آب به امام(ع) نرسد، همان‌گونه که از دادن آب به عثمان بن عفّان خودداری شد! عمر بن سعد 500 سوار را در کنار شریعه فرات مستقر کرد. یکی از آنها فریاد زد یا حسین! به خدا سوگند قطره‌ای از این آب را نخواهی آشامید تا از عطش جان دهی!

حضرت فرمود: «خدایا! او را از تشنگی هلاک کن و هرگز او را مشمول رحمتت قرار مده.» حمید بن مسلم می‌گوید به چشم خود دیدم که نفرین امام حسین (ع) تحقق یافت.

امام حسین (ع) سپاه دشمن را این چنین نفرین کرد:

بار خدایا! باران آسمان را از اینان دریغ کن، و بر ایشان تنگی و قحطی (همچون سال‌های قحطی یوسف در مصر) پدید آور، و آن غلام ثقیف (حجاج بن یوسف) را بر ایشان بگمار تا جام زهر به ایشان بچشاند زیرا آنها به ما دروغ گفتند و ما را خوار ساختند و خداوند (توسط آن غلام) انتقام من و اصحاب و اهل بیت و شیعیان مرا از اینان بگیرد.