راهبردی منطقی برای ادامه راه انقلاب

اکیدا به ملت عزیز ایران سفارش می کنم که هشیار و مراقب باشید....با اعلام این تصمیم حربه تبلیغات جهانخواران علیه ما کند شده است

کد خبر: ۱۰۲۷۳۹

؛ ولی دورنمای حوادث را نمی توان به طور قطع پیش بینی نمود و هنوز دشمن از شرارت ها دست بر نداشته است و چه بسا با بهانه جویی ها به همان شیوه های تجاوزکارانه خود ادامه دهد. ما باید برای دفع تجاوز احتمالی دشمن آماده و مهیا باشیم...البته ما رسما اعلام می کنیم که هدف ما تاکتیک جدید در ادامه جنگ نیست.
چه بسا دشمنان بخواهند با همین بهانه ها حملات خود را دنبال کنند. نیروهای نظامی ما هرگز نباید از کید و مکر دشمنان غافل بمانند. در هر شرایطی باید بنیه دفاعی کشور در بهترین وضعیت باشد.(فرازهایی از بیانات امام خمینی ره پس از پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت) در بررسی تحولات 2 دهه گذشته تاریخ معاصر ایران ، موضوعات بسیار مهمی وجود داشته است که هر کدام به نوبه خود در ادامه مسیر رو به جلوی جریان انقلاب نقشی اساسی ایفا کردند که هر یک در جای خود قابل بررسی و تحلیل است.
جریانات ابتدای انقلاب ، 8 سال دفاع مقدس ، تحولات متعدد و متنوع 8 سال گذشته ، از آن جمله اند، ولی رویدادی مهم در دهه اول انقلاب و در دوران جنگ تحمیلی بیش از پیش رخ می نماید؛ چراکه کشور در معرض تهدید خارجی قرار گرفته بود. امروز در سالروز یکی از رویدادهای اواخر دهه اول انقلاب و جنگ تحمیلی قرار داریم. اوج سیاست های راهبردی و خردورزی سران نظام در دوران دفاع مقدس بویژه حضرت امام ره در این رویداد جلوه گر شده است.

در هیچ کدام از شش قطعنامه قبل از 598 آغازگر جنگ معرفی و تنبیه متجاوز تعیین نشده بود

پذیرش قطعنامه 598 از سوی حضرت امام ره ، راهبردی منطقی برای تداوم انقلاب تصویر می کند. به یقین افکار و نظرات راهگشای حضرت امام در به کارگیری چنین تاکتیکی ، بقائ، رشد و گسترش انقلاب را در پی داشت. شکی نیست که تاکتیک های متعددی برای اداره یک کشور وجود دارد، تاکتیک های دفاعی و جنگی و صلح و دیپلماسی و... اتخاذ چنین تاکتیک هایی از سوی سران هر کشور بسته به زمان رویدادها، توجیه ها و نگرش های متفاوتی در بر خواهد داشت.
در دیدی واقعگرایانه در ماههای آخر جنگ ، حمایت جهانی از عراق به اوج رسیده بود و امریکایی ها به طور مستقیم وارد صحنه شدند. سکوهای نفتی ایران را بمباران و با هدایت هواپیماهای عراقی بمباران نفتکش ها را تسهیل می کردند. فرانسوی ها هواپیماهای پیشرفته سوپراتاندار و میراژ 2000 در اختیار آنها گذاشتند. روسها مدرن ترین هواپیماهای جنگنده و دورپرواز خود را به عراق ارسال و کویت و عربستان سیل دلار را به بین النهرین جاری کردند.
آلمانی ها مواد لازم برای سلاح شیمیایی در اختیار عراق گذاشتند. عراق با چنین حمایتی در این موقعیت به طور وسیع مناطق مسکونی و جبهه ها را بمباران شیمیایی می کرد و مجامع بین المللی با سکوت خود، این جنایات را تایید می کردند. امام راحل در چنین وضعی و با آگاهی از همه این امور و پس از گزارش های مختلف به این نتیجه رسیدند که قطعنامه 598 را بپذیرند. در تشریح این قطعنامه که ثمرات آن که همان حفظ موجودیت نظام مقدس جمهوری اسلامی است باید گفت ، قطعنامه 598نه یکشبه به وجود آمد و نه محصول تفکری یک بعدی و یکجانبه بود.
این هشتمین قطعنامه ای بود که شورای امنیت از ابتدای تجاوز عراق به ایران صادر کرده بود. این قطعنامه پیش از تصویب ، قطعنامه هایی را در پشت خود همراه داشت که هر یک به نوعی ناکارا و غیرقابل قبول برای ایران بود.
قطعنامه های 479 ، 514 ، 522، 540 ، 552 ، 582 و... در نهایت 598که هر کدام در مراحل مختلف جنگ تحمیلی صادر شدند، ولی هیچ کدام حداقل حقوق ایران را نیز به رسمیت نمی شناخت و آغازگر جنگ را معرفی نمی کردند و در آنها از تجاوز، تعیین متجاوز و تنبیه متجاوز سخنی به میان نیامده بود. شورای امنیت پس از مشورت های فراوان و با توافقات اصولی به عمل آمده در 29 تیر ماه 20(1366جولای1987) در نشست شماره 2750 خود طرح قطعنامه ای را که قبلا روی کلمه به کلمه آن توافق شده بود، به اتفاق آرائ به تصویب رساند. طرح قطعنامه از سوی اعضای دائم شورا تهیه و نظریات اعضای غیردائم نیز تا حدودی ملحوظ شده بود. یک سال بعد در 27 تیر 1367 ایران آن را پذیرفت.