حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
دفتر حیات مولوی شاعر و عارف شهیر بسته شد
جلال الدین محمد مولوی بلخی معروف به ملای روم و مولانا یکی از بزرگترین حکما و عرفای جهان است که در سال 604
ه.ق در بلخ متولد شد.
شهرتش به روم به سبب طول اقامتش در قونیه واقع در ترکیه امروزی است که در آن زمان تحت سیطره امپراتوری روم بوده است ، هر چند مولوی خود را از مردم خراسان می شمرد. پدرش بهائالدین محمد معروف به «بهائولد» مدرس و واعظی خوش بیان و عرفان گرا بوده است. زندگانی مولانا بعد از سفرهای مختلف و آشنایی با شمس تبریزی شکل خاصی گرفت . مولوی مجذوب نفس گرم و جاذبه معنوی شمس شد. او پس از 16 سال همدمی با شمس از او جدا شد و در آتش فراغ او سوخت. 30 سال آخر حیات مولوی شامل آثار بی نظیری است. مولوی سرانجام در 68 سالگی در قونیه بدرود حیات گفت و همه مردم و اهالی قونیه ، حتی یهودیان و مسیحیان در سوگ او نشستند. در میان بزرگان ادب فارسی ، مولوی پرکارترین شاعر است و آثار فراوانی دارد از جمله مثنوی معنوی ، غزلیات شمس تبریزی ، رباعیات ، فیه مافیه ، مکاتیب و محاسن شیعه . وی در نظر ایرانیان و بیشتر صاحب نظران جهان به نام عارفی بزرگ ، شاعری نامدار ، فیلسوفی تیزبین و انسانی کامل شناخته شده است . پایگاه او در جهان شعر و شاعری چنان والاست که او را جزو بزرگترین شاعران جهان می شمارند. امروزه آثار مولوی به زبانهای مختلف در حال ترجمه و بررسی است. مولوی مثنوی خود را با بیت زیر آغاز می کند:
بشنو از نی چون حکایت می کند
از جدایی ها شکایت می کند
گفت و گو
