در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
جریانشناسی انقلاب اسلامی
نمیتوان از انقلاب اسلامی ایران سخن گفت، اما جریانهای سیاسی پیش و پس از انقلاب را مطالعه نکرد. کتاب «جریانشناسی سیاسی در ایران» اثر علی دارابی ازجمله کتابهایی است که جریانهای مختلف سیاسی در کشورمان را معرفی کرده و نگاهی تحلیلی به فراز و فرودهای هر یک از این جریانات داشته است.
در فصل اول این کتاب که جریانهای سیاسی ایران از دهه 1320 به این سو را مورد توجه قرار داده، به کلیات پرداخته شده، فصل دوم به تبیین جریانهای سیاسی پیش از پیروزی انقلاب میپردازد و فصل سوم به تبیین جریانهای سیاسی اسلامگرا در جمهوری اسلامی اختصاص دارد.
رابطه جنبشهای اسلامی و دموکراسی
برای تحلیل انقلاب اسلامی در چارچوب تحولات جهان اسلام باید درک درستی از جنبشهای اسلامی معاصر داشت و تا از این طریق بتوان نسبت این جنبشها با انقلاب 57 را مشخص کرد.
کتاب «جنبشهای اسلامی معاصر؛ اسلام و دموکراسی»، اثر جان اسپوزیتو و جان وال الگوهای متفاوت رابطه اسلام و دموکراسی را به بحث گذاشته و در این رابطه تاکید دارد که جهان اسلام نگاه ویژهای به دموکراسی دارد و میخواهد آن را در بستر فرهنگ اسلامی نهادینه کند. در این کتاب تصریح شده است: «در الگوی ایران و سودان قدرت از سوی انقلابیون تصاحب شد و نوعی از دموکراسی اسلامی تأسیس شد. در الگوی مالزی و پاکستان جنبش اسلامی از طریق مشارکت در قدرت و همکاری با رژیم مستقر به دنبال تعمیق و پیشبرد پروژه دموکراتیزاسیون بود. در الگوی مصر و الجزایر هرچند اخوانالمسلمین مصر و جبهه نجات اسلامی الجزایر در فرآیندهای دموکراتیک به قدرت نزدیک شدند، اما ساختار اقتدارگرای مستقر اجازه ورود آنها را به قدرت نداد.»
نسبت فقاهت و سیاست در ایران
جلد دوم از کتاب «فقه و سیاست در ایران معاصر» به موضوع تحول حکومتداری و فقه حکومت اسلامی اشاره دارد.
داوود فیرحی، استاد علومسیاسی، در این کتاب سعی کرده تا به تاثیر انقلاب اسلامی به شیوه حکومتداری ایران نگاهی انداخته و تحولات ناشی از آن را توضیح دهد. نویسنده در بخشی از این کتاب آورده است: «فقه سیاسی استعارههای زیادی دارد که بنیانی بر نظریههای متفاوت حکومت فراهم کردهاند، اما دو استعاره «وقف» و «قضاوت» جایگاه برجستهای در فقه سیاسی معاصر یافته و رابط بین شریعت و دموکراسی در دولت مدرن شدهاند؛ وقف در فقه مشروطه و قضاوت در نظریههای حکومت اسلامی. جلد نخست به فقه مشروطه و تحولات دولت مشروطه اختصاص داشت و در این نوشته نیز سه محور عمده کاوش شده است؛ اول رابطه استعاری قضا و حکومت و لوازم مردمسالار آن؛ دوم دگرگونی حکومتداری ایرانی و سویه اقتداری آن از دهه 1320 تاکنون و سوم تخلیه تدریجی فقه سیاسی از عناصر دموکراتیک و رواج نظریههای اقتداری در فقه حکومت اسلامی».
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
