بدسرپرست تنهاتر است !‌

گاهی حتی زیر شکنجه جان می‌دهند و پناهی ندارند.ما نیز متوجه نمی‌شویم مگر وقتی که فوت آنها را در بیمارستان می‌شنویم و افسوس می‌خوریم... افسوس چه دردی را درمان کرده که این دومی باشد؟ یعنی نمی‌توانیم مانع این اتفاقات دلخراش باشیم؟ یعنی راهی وجود ندارد که بچه‌های معصوم و بی‌‌پناه را از والدین بی‌صلاحیت آنها بگیریم و یا آنها را آموزش بدهیم و کمک کنیم که به فرزندان خود مهربانی کنند؟

تصویب قوانین حمایتی دارای ضمانت اجرا، رسیدگی به وضعیت بچه‌های بدسرپرست و نظارت بر کار دستگاه‌های اجرایی که گاه از سر بی‌اطلاعی از انجام وظایف خود سرباز می‌زنند، درخواستی است که اهالی پویش «بدسرپرست تنهاتر است» از مسئولان ارشد کشور دارند. چرا بگذاریم اتفاقی نظیر آنچه برای اعظم و دختران خردسالش افتاد، تکرار شود و آن‌گاه فقط افسوس بخوریم؟ افسوس چه دردی درمان کرده که این دومی باشد؟»