گل لبخند
روسری گلی، زمین گلی، لبخند گلی؛ گل در گل، ایستاده روی گل. بنفش جیغ است رنگ این گلهای زعفران، طلای سرخش را ولی چیدهاند و مانده همین گلبرگهای نیمه پلاسیده خوشرنگ. این حوالی باید بوی زعفران بدهد، بوی نابترین کسب و کار مردم خراسان.
میگویند زعفران خنده میآورد، البته اگر زیاد از آن بخوری، برای همین است وقتی در جدول به گیاه خنده میرسیم، مینویسیم زعفران.
اما این لبخندهای ساده رو به دوربین از کودکی که همه صورتش خنده است، ربطی به زعفران ندارد.
انگار میان لبها و قلب یک نخ نامرئی کشیدهاند؛ قلب که مهربان و بیغل و غش بشود، لب به خنده باز میشود، هر چه قلب مهربانتر، خنده عمیقتر و بیبهانهتر، مثل همه کودکان که به کوچکترین چیز راضی میشوند و به خنده میافتند.
گفت و گو
