فراتر از عقل و احساس

عملکرد خوب تیم ملی در جام جهانی و بخصوص نمایش قابل‌قبول مقابل نیجریه و آرژانتین، رضایت عمومی جامعه را به دنبال داشته و باعث شده حتی مخالفان و منتقدان سفت و سخت کرش هم از مواضع قبلی خود فاصله بگیرند و بعضا در صف حامیان سرمربی پرتغالی تیم ملی حضور پیدا کنند. البته در این بین مخالفانی هم وجود دارند که همچنان عینک بدبینی خود را نسبت به مربی خارجی بر چشم دارند و بدون منطق و استدلال به تخریب کرش می‌پردازند.

نکته مهم و اساسی که در این بین وجود دارد و کاملا نادیده گرفته شده، موقعیت حساس فوتبال ملی ایران است؛ فوتبالی که طی کمتر از پنج ماه دیگر باید تورنمنتی ارزشمند و البته سخت چون جام ملت‌های آسیا را تجربه کند.

در این که برای تمدید قرارداد کرش نباید تحت تاثیر احساسات برانگیخته شده در جام جهانی قرار گرفت، شکی نیست و حتی طرفداران کرش هم بر این اصل تائید دارند که باید طی فرآیندی کاملا کارشناسی‌شده و اصولی برای آینده نیمکت تیم ملی فوتبال تصمیم‌گیری شود، اما در کنار این تفکر منطقی باید این اصل مهم را نیز در نظر گرفت که تغییر مربی در این برهه زمانی حساس چه تبعاتی را برای تیم ملی می‌تواند در پی داشته باشد.

بدون شک مهم‌ترین دغدغه اهالی فوتبال، فدراسیون و کادر مدیریتی ورزش، تداوم شور و نشاط ناشی از عملکرد خوب تیم ملی در جام جهانی است که در سایه موفقیت در جام ملت‌های آسیا محقق خواهد شد؛ موفقیتی که البته فراتر از اهدافی چون ارائه بازی‌های قابل قبول یا صعود به مراحل بالایی این رقابت‌ها خواهد بود.

بدون شک رضایت اهالی فوتبال از حضور تیم ملی در جام جهانی برزیل، سطح توقعات آنها را تا جایی بالا برده که فقط قهرمانی در جام ملت‌های آسیا رضایت عمومی را به دنبال خواهد داشت.

موفقیتی که با توجه به حضور تیم‌های قدرتمندی چون استرالیای میزبان، کره جنوبی، ژاپن و برخی تیم‌های عربی براحتی قابل دسترس نیست. با توجه به این شرایط برای تصمیم‌گیری در خصوص آینده نیمکت تیم ملی باید جدا از بحث کارشناسی مربوط به عملکرد کرش، در پیش بودن تورنمنت ارزشمند و البته سخت و دشواری چون جام ملت‌های آسیا و البته توقعاتی را که به عالی‌ترین سطح خودش رسیده نیز در نظر گرفت. توقعاتی که در صورت برآورده‌نشدن، قطعا موجی از نارضایتی دوباره از فوتبال ملی و البته فدراسیون فوتبال و دستگاه ورزش را به دنبال خواهد داشت.

ناصر عیش‌آبادی‌ /‌ جام‌جم