مراقب باشیم کودکانمان یتیم نشوند

کودکان به دلایل مختلفی پدر و مادرشان را از دست می‌دهند، از جمله تصادف، بلایای طبیعی یا بیماری. طبق آمار یونیسف، بیماری ایدز تاکنون 15 میلیون کودک را در سراسر جهان یتیم کرده و روند بی‌سرپرست ماندن کودکان به دلیل این بیماری همچنان ادامه دارد. حوادث طبیعی نیز هر سال جان پدر و مادرهای زیادی را می‌گیرد و حادثه‌ای چون تصادف رانندگی بیش از بلایای طبیعی چون سیل و زلزله کودکان را یتیم می‌کند. پیش‌بینی یونیسف این است که تا سال آینده میلادی جمعیت کودکان یتیم به 400 میلیون نفر برسد که رقم واقعا بزرگی است؛ رقمی که در لابه‌لای آن کودکان ایرانی نیز وجود دارند و به همین دلیل باید برای ما مهم باشند.

در ایران آمار دقیقی وجود ندارد تا بدانیم در طول سال یا ماه چه تعداد کودک یتیم می‌شوند، اما اگر شواهد را کنار هم بگذاریم، عددی تقریبی به دست می‌آید که قابل استناد است. کشور ما رتبه پنجم جهان در تصادفات جاده‌ای را دارد و هر سال بیش از 20 هزار نفر در جاده‌های کشور کشته می‌شوند. اگر هر کدام از این کشته‌ها یک فرزند داشته باشند، نتیجه این است که فقط عامل تصادف باعث یتیم شدن دست‌کم 20 هزار کودک در سال می‌شود.

انواع بیماری‌ها از جمله بیماری‌های قلبی و عروقی و سرطان که در صدر عوامل مرگ و میر ایرانیان است نیز هر سال باعث جدایی کودکان و والدینشان می‌شود که وضع رقت‌انگیزی است. ایدز نیز موذیانه در حال رشد است و گرچه آمار دقیقی از میزان مرگ و میر مبتلایان به ایدز وجود ندارد، اما شکی نیست که ایدز نیز کودکان ایرانی را یتیم می‌کند.

فروختن کودکان به دلیل فقر یا رها کردن آنها در معابر و تنها گذاشتن‌شان در سنین بسیار کم هم گرچه به نظر می‌رسد بندرت اتفاق می‌افتد، اما وجود دارد و کودکان را از خانواده دور می‌کند. و اما اعتیاد، این بلای خانمان‌برانداز که نم‌نمک روح خانواده‌ها را تحلیل می‌برد و به مرگ والدین یا یکی از آنها منجر می‌شود، موضوعی است که کمتر به آن توجه می‌شود.

این حقایق به ما گوشزد می‌کند که وظیفه پدر و مادرها در قبال فرزندانشان چقدر سنگین است. شاید تصور شود که نمی‌شود جلوی مرگ را گرفت و یتیم شدن هم بخشی از سرنوشت آدم‌هاست، اما اگر بپذیریم که بسیاری از مرگ‌ها ناشی از سبک غلط زندگی است آن وقت این معادله سنتی به‌هم می‌ریزد. واقعیت این است که با تغییر شیوه‌های همیشگی زندگی می‌شود مانع بروز بیماری‌های قلبی و حتی سرطان شد، با ترک سیگار و دوری کردن از مخدرها و روانگردان‌ها می‌شود خطر مرگ را از بین برد و با رعایت قوانین رانندگی می‌توان مرگ در جاده را حذف کرد. اگر آن روز که به سلامت جسم‌مان اهمیت نمی‌دهیم، یا روی آوردن به دخانیات را تفریح می‌دانیم، یا پایمان را روی پدال گاز فشار می‌دهیم و در جاده‌ها می‌تازیم، یا به انجام رفتارهای پرخطر فکر می‌کنیم، اگر به سرنوشت کودکانمان فکر کنیم، تعداد زیادی از آنها مرگ پدر و مادر را تجربه نخواهند کرد.

مریم خباز / گروه جامعه