به مردم خیانت کردی، نمی‌گذارم آب خوش از گلویت پایین برود

یکی از نامه‌های تند امیرالمؤمنین نامه‌ای است که آن بزرگوار به یکی از مدیرانش می‌نویسد که گمراهی و ظلم او بر مردم، برایش آشکار شده است؛ مدیری که دست درازی به مال و ناموس مردم را پیشه خود کرده و هراسی از خدا ندارد؛ مدیری که دیگر در حکومت علوی جایی ندارد و امیر به خشن ترین زبان ممکن او را تهدید می‌کند و قسم می‌خورد کاری که او کرده اگر عزیزترین فرزندانش حسن و حسین نیز کرده بودند، نمی‌گذاشت آب خوش از گلویشان پایین برود.

در حکومت علوی اینکه کسی روزگاری از خردمندان و بزرگان به شمار می رفته ملاک نیست، بلکه ملاک امروز آن مدیر است و اینکه حالا چه می‌کند و با مردم چگونه است؛ مدیر حکومت علی (ع) حق ندارد به مال یتیمان و مستمندان دست درازی کند و حرام دنیا را برخود حلال بشمارد.

به خدا اگر حسن و حسین هم اینکار را می‌کردند، از من روی خوش نمی‌دیدند

در متن نامه حضرت علی (ع) به کارگزارش آمده است: «... ای که نزد ما در شمارِ خردمندان بودی! چگونه نوشیدن و خوردن را برخود گوارا نمودی حالی که می‌دانی حرام می‌خوری و حرام می‌آشامی و کنیزکان می‌خری و زنان می‌گیری و با آنان می‌آرامی و از مال یتیمان و مستمندان و مؤمنان و مجاهدانی که خدا این مال‌ها را به آنان واگذاشته و این شهرها را به دست ایشان مصون داشته،(استفاده می‌کنی) پس از خدا بیم دار و مال‌های این مردم را بازسپار و اگر نکنی و خدا مرا یاری دهد تا بر تو دست یابم کیفرت دهم که نزد خدا عذرخواه من گردد و به شمشیرت بزنم که کس بدان نزدم جز که به آتش درآمد. به خدا اگر حسن و حسین چنان کردند که تو کردی از من روی خوش ندیدندی و به آرزویی نرسیدندی تا آنکه حق را از آنان بستانم و باطلی را که به ستمشان پدید شده، نابود گردانم...»*

در مرام علی(ع) جایی برای ظلم بر مظلومان نیست و کسی حق ندارد بخاطر اینکه مدیر حکومت است و منصب دارد به مردم ظلم کند و حرام خدا را حلال بشمارد؛ در حکومت علوی هر کس به مردم خیانت کند باید سزایش را ببیند و برای همین است که مولا امیر المؤمنین با قسم خوردن به خدا و مثال آوردن از فرزندانش تأکید می‌کند که ظلم بر مردم و گمراهی از راه خدا کیفری سخت دارد، حتی اگر آن فرد فرزند حاکم باشد.

*نهج البلاغه، ترجمه سید جعفر شهیدی، چاپ بیست و یکم، تهران، 1380؛ صفحه 314

مهدی جلیلی- جام‌جم آنلاین