شب تلخ

سرپرست فجر که روی خط برنامه آمد این موضوع را تائید کرد، محمود یاوری هم همین طور، اما رویانیان با ادبیات پرخاشگرانه و تهاجمی خود از همان ابتدا همه را به باد انتقاد گرفت.

او ابتدا سرهنگ عاری (سرپرست فجر) را که اتفاقا دوست و همدوره او در دانشگاه بوده دروغگو خطاب کرد و بعد هم هرآنچه خواست از صفات سوءاستفاده‌گر و مغلطه‌کار گرفته تا سفسطه‌گر و دروغگو، به عادل فردوسی‌پور گفت و او را متهم به سوءاستفاده از تلویزیون کرد.

رویانیان خود با استفاده از تریبونی که در اختیارش قرار داشت، همه را دروغگو خطاب کرد تا واقعیت را از چشم وگوش میلیون‌ها بیننده تلویزیونی پنهان کند.

دوشنبه شب، به اعتراف خود رویانیان یکی از شب‌های تلخ زندگی او بود.

او همان​طور که در فرو بردن خشم خود برخلاف اصول اخلاقی توصیه شده رفتار کرد، در استفاده از اسمای جلاله و قسم خوردن هم زیاده‌روی کرد تا این پرسش در ذهن خیلی‌ها به​وجود آید؛ آیا برای این فوتبال سرتا‌پا فساد این همه قسم‌خوردن لازم است؟! واقعا چرا باید از اسمای جلاله در مباحث فوتبالی که غالبا آمیخته با ناراستی‌ها و پنهان‌کاری‌هاست، استفاده کنیم؟ آقای رویانیان، اگر واقعا حرفتان سند است، چرا باید این همه قسم بخورید؟ بدون قسم‌خوردن هم می‌توان راست گفت و مقبول واقع شد.

آقای رویانیان، انتظار مردم از شما، شفاف سازی و بیان واقعیت به دور از هرگونه پنهان کاری است. هر چند که در این مورد خاص فقط شما نیستید که مقصرید. این فرهنگ نادرستی است که در ذهن و فکر خیلی از ما ایرانی‌ها نهادینه شده و این و آن هم نمی‌شناسد.

رضا پورعالی - گروه ورزش