مبارز کوچولوی خرمشهر کجاست

تک فرزند خانواده بود، فامیلی‌اش را نگفت چون می‌ترسید خانواده‌اش بیایند منطقه و نگذارند در جبهه بماند.
کد خبر: ۴۷۶۸۳۶

"اباصلت بیات" از عکاسان انقلاب و دفاع مقدس خاطره‌ای از مصاحبه با یک نوجوان 15 ساله که از جنوب تهران در عملیات بیت‌المقدس حضور یافته بود روایت می‌کند و می‌گوید:

روز هجدهم اردیبهشت 1361 در ایستگاه حسینیه، نوجوانی خوش سیما که پشه سر و صورتش را هم نیش زده بود، توجهم را جلب کرد. او در گرمای 50 درجه جنوب، کلاه آهنی روی سرش گذاشته بود و وسایل زیادی، از جمله قمقمه، خنجر، یک کوله پشتی پر از وسایل و اسلحه همراش بود. یعنی فکر می‌کنم این بچه 15 ساله 20 کیلو بار حمل می‌کرد، به طوری که به سختی راه می‌رفت.

اسمش محمدرضا و تک فرزند خانواده بود اما فامیلی‌اش را نگفت. چون می‌ترسید حضورش در منطقه لو برود و پدر و مادرش او را پیدا کنند و نگذارند در جبهه بماند. دقایقی کنار این نوجوان نشستم و صحبت کوتاهی با نوجوان داشتم. پرسیدم محمدرضا کلاس چندمی؟

ـ دوم راهنمایی.

ـ منزلتون کجاست؟

ـ جنوب شهر تهران.

ـ پدر و مادرت چه کار می‌کنند؟

ـ پدرم کارمند و مادرم خانه‌دار هستند.

ـ درس و مشقت چطور بود؟

ـ نمره‌هایم خوب بود.

ـ محمدرضا، چگونه به اینجا آمده‌ای؟

ـ به سختی.

ـ چرا به سختی؟

ـ پدر و مادرم موافق اعزام به جبهه نبودند؛ تک فرزند هستم و آنها می‌ترسیدند اتفاقی برایم بیفتد. بدون اجازه پدر و مادرم به مسجد رفتم و نام‌نویسی کردم. چون امام فرموده بودند مشکلی نیست، خیلی خوشحال شدم. دوره کوتاه نظامی دیدم و در حدود 24 نفر بودیم که به پادگان اندیمشک اعزام شدیم.

ـ چند روز است که به اینجا آمده‌ای؟

ـ 15 روز است که به جنوب آمده‌ام. 9 روز در پادگان دوکوهه بودم و 6 روز است که در ایستگاه حسینیه جاده خرمشهر حضور دارم.

ـ آقا محمدرضا! اینجا هوا خیلی گرم است. تحمل این آب و هوا و گرد و غبار و حتی نیش پشه‌هایی که صورتت را زده است، تو را اذیت نمی‌کند؟

ـ برای من مهم نیست؛ من هم مثل برادرهای دیگر اینها را تحمل می‌کنم تا بتوانم خدمت‌گذار کوچکی برای برادران بزرگ باشم. من همه خطرها را به جان خریدم.

ـ تو خوب درس می‌خواندی، می‌توانستی الآن به درس خود ادامه دهی و راحت روی تشک بخوابی. مادرت هم غذای خوشمزه برایت درست ‌کند و مجبور نباشی الآن هر دو روز، یک وعده غذای گرم بخوری. اینجا هوا گرم است. پشه‌ها صورتت را زخمی کردند. ترجیح نمی‌دادی در تهران باشی؟

ـ وقتی فکر کردم به این نتیجه رسیدم که برادرهای بزرگ برای آزادسازی وجب به وجب خاکمان خون می‌دهند، خون من که رنگین‌تر از آنها نیست.

ـ الان در ایستگاه حسینیه هستیم؛ دو سه روز دیگر مرحله سوم عملیات آزادسازی خرمشهر آغاز می‌شود؛ حرفی با خانواده و ملت دارید؟

ـ من از پدر و مادرم تقاضا دارم که مرا ببخشند. الان مادرم از نگرانی من مریض شده که امیدوارم او مرا ببخشد. آرزو دارم با پیروزی رزمندگان اسلام همه به آغوش خانواده برگردند و من هم به آغوش خانواده‌ا‌‌م‌ برگردم تا از نگرانی بیرون بیایند.

در آخر هم از محمدرضا عکس گرفتم و از هم جدا شدیم؛ نمی‌دانم چه اتفاقی برای او افتاد. خیلی دوست دارم بدانم او الآن کجاست؟(فارس)

newsQrCode
ارسال نظرات
مدرسه فراتر از نمره

در گفت‌وگوی اختصاصی روزنامه «جام‌جم» با معاون آموزش متوسطه وزیر آموزش‌وپرورش عنوان شد

مدرسه فراتر از نمره

نیازمندی ها