مسافران نوروزی و کمربند هر روزی!

تو پای به راه درنه و هیچ مپرس

خود راه بگویدت کمربندت کوش؟

به نظر ما چه خوب بود که حاجی فیروزهای این روزها هم که سر برخی چهارراه‌ها ایستاده​اند و مردم را به شادی دعوت می‌کنند، در حاشیه کار اصلی‌شان، یک نیم‌نگاهی هم به وضعیت کمربند صندلی رانندگان بیندازند و اگر لازم شد، به شوخی بخوانند که: حاجی فیروزه‌/‌سالی یه روزه‌/‌کمربند ببند‌/‌دلت نسوزه!

الان اعلام شده که جاده‌های همیشه در صحنه کشور از هر جهت آماده پذیرایی از مسافران نوروزی‌اند. با کلید خوردن طرح هر ساله پلیس نوروزی، تیم‌های مختلفی، از راهداری و هلال احمر و اورژانس گرفته تا پلیس و بیمه و امدادخودرو و...، کلهم اجمعین، دست به دست هم می دهندبه مهر تا در قالب این طرح خوب، هوای سلامت مسافران نوروزی را داشته باشند تا سر سالم به مقصد ببرند. در این حالت خیلی زشت است که خودمان هوای خودمان را نداشته باشیم و حاضر نباشیم یک کمربند خشک و خالی ببندیم.

بسته پیشنهادی: برای کمک به طرح نوروزی پلیس در جاده‌های کشور، ما نیز به سهم خود یک حرف‌هایی می‌زنیم که زده باشیم، که نگویند طرف آخرسالی کم آورد. کرم ما و کرم شما(کجا رو دارین نگاه می‌کنین؟...بله، همین خود شما!). عنایت بفرمایید تا بفرماییم:

1ـ کمربند خودکار: یک کمربندهای پیشرفته کاردرستی ساخته شود که تا راننده محترم پشت فرمان نشست و استارت لازم را زد؛ خودش بی‌اذن و اجازه وی، به سرعت به دور کمرش بسته شود و بسته‌بندی شود. در این جور مواقع که صحبت از جان آدمیزاد در میان است، اجازه خود طرف هم لازم نیست تا چه رسد به اجازه والدین. من نمی‌دانم این شرکت‌های خودروسازی ژاپن و آلمان و فرانسه و امثالهم، کی می‌خواهند پیشرفته شوند؟ والا.... با این خودروهاشون!

2ـ کمربند شماره‌انداز: بازهم خطابم به شرکت‌های خودروسازی خارجی است. آخرسالی انگار ما شدیم مسوول رفع نواقص آنها!... پیشنهاد عاجل می‌کنم که یک صندلی‌ها و کمربندهایی بسازند که هر بار جناب راننده روی صندلی می‌نشیند وکمربند نامبرده را می‌بندد؛ مثل کیلومترسنج ماشین، شماره بندازند. در نهایت اگر تعداد و دفعات شماره‌های انداخته شده شماره‌انداز صندلی و کمربند با هم یکی نبود و همخوانی نداشت، پلیس دلسوز، در دم مچ راننده خاطی یا حواس پرت را از بیخ بگیرد ببرد به راه راست هدایتش کند، ولو به ضرب جریمه!

3ـ کارت تبریک جاده‌ای: دم عیدی به راننده‌های عازم سفر در مبادی ورودی و خروجی شهرها، یک کارت پستال قشنگی داده شود که آنها را به یک رانندگی ایمن و مطمئن دعوت کند. روی کارت مزبور به خط نستعلیق درشت و درست نوشته شود: «راننده عزیز! این کارت پستال قشنگ که هم‌اکنون در دستان توانای شماست، می‌توانست یک قبض جریمه آن‌چنانی باشد. پس خودتان مواظب خودتان باشید.» به بچه آدم، یک حرف را یک بار می‌زنند. عاقلان را اشارتی ـ بدون فشارکی ـ کافی است.

4ـ طرح هزار و یک لبخند: چون راننده‌ای که جریمه می‌شود ممکن است لااقل تا دقایقی چند اعصابش خرد و خاکشیر باشد؛ فلذا به مأموران زحمتکش و مهربان طرح نوروزی پلیس، یادآوری می‌شود که حتما و حکما به هنگام جریمه کردن، روی خوش و لبخند دوستانه را فراموش نفرمایند. البته خودشان در جریانند؛ ما همین‌طور محض دل خودمان گفتیم. ای بابا... اصلاً بیخود گفتیم؛ خودشان مطمئناً این کاره‌اند. آخه کی از لبخند بدش میاد؛ آن هم این دم عیدی که بزرگان قوم به زبانی ملین و صمیمی فرمودند: فصل گل و صنوبره.

راستی، پیش خودتان باشد؛ خود بنده نیز امروز عازم سفرم. نه به جزایر قناری، که به ولایت خودمان در خراسان؛ به تربت حیدریه. منتها نه که فاقد هرگونه خودرو می‌باشم، فلذا دغدغه بستن کمربند هم ندارم. قطار که کمربند ندارد!

خوشبخت خودم که خر ندارم

از کاه و جوش خبر ندارم!

ـ گفتیم خر، یک وقت به پاره‌ای خودروها برنخورد. در مثل مناقشه نیست. مگر یکهو دعوا شود که دیگر وسط دعوا، این مثل هم کاربرد ندارد!