دیسک کمر

گرچه او همچنان به ورزش کردن ادامه می‌دهد، اما دیگر قادر نیست همچون گذشته برای مدتی طولانی‌ پیاده‌روی کند و این موضوع سبب افزایش وزنش شده، از این رو به پزشک مراجعه کرده است تا با راهنمایی او از روش‌های مناسب دیگری که بتواند جایگزین پیاده‌روی باشد، برای حفظ سلامت قلب و ریه و کاهش وزن خود استفاده کند.

بهتر است ابتدا وضعیت ستون فقرات فرد بیمار از طریق انجام MRI تحت بررسی قرار گیرد، اما به نظر می‌رسد این فرد دچار بیماری دیسک کمر باشد. گاهی هسته دیسک از طریق ترک‌های موجود در دیسک خارج می‌شود و روی نخاع فشار وارد می‌کند. اگرچه در این حالت بیمار کمر درد خفیفی را احساس می‌کند، اما مشکل اصلی خواب رفتن یک یا هر دو پایش است. چنانچه فشار وارد شده روی نخاع به هر علتی افزایش یابد، می‌تواند موجب بی‌حس شدن پاها نیز بشود. بیرون‌زدگی دیسک کمر و همچنین از بین رفتن دیسک و کاهش فاصله بین مهره‌ای از شایع‌ترین اختلالات دیسک و ستون فقرات هستند که ابتلا به آنها با محدودیت‌های حرکتی برای فرد بیمار همراه است. ستون فقرات متشکل از 26 مهره است. این مهره‌‌ها به وسیله صفحات انعطاف‌پذیری به نام دیسک بین مهره‌ای از هم جدا می‌شوند. در حالت طبیعی در ستون فقرات 4 دیسک وجود دارد و به همین علت وجود دیسک کمر نشانه ابتلا به بیماری نیست، اما اگر به هر علتی دیسک کمر از قسمت عقبی دچار بیرون‌زدگی شود، نخاع تحت فشار قرار می‌گیرد که چنین وضعیتی موجب ایجاد کمردرد و بی‌حس شدن پاها می‌شود. اغلب افرادی که دچار بیرون‌زدگی دیسک کمر می‌شوند، بدون انجام عمل جراحی و تنها از طریق انجام راهکارهای درمانی توصیه شده توسط پزشک بهبود پیدا می‌کنند. اما از آنجا که احتمال بازگشت این شرایط وجود دارد، بهتر است تا حد امکان از برداشتن اجسام سنگین خودداری کنند. باید توجه داشت که برخلاف آنچه تصور می‌شود، انجام حرکات ورزشی می‌تواند احتمال بروز این بیماری و بازگشت عوارض ناشی از آن را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. به عبارت دیگر، انجام فعالیت‌های ورزشی روزانه مانع از بیرون‌زدگی دیگر دیسک‌ها می‌شود. اما با توجه به مشکل اضافه وزن و آسیب‌های احتمالی ناشی از پیاده‌روی روزانه بهتر است این بیمار برای بازگشت به وزن قبلی خود، از برنامه‌های غذایی مناسب استفاده می‌کند که می‌تواند نقش موثری در کاهش وزن داشته باشد.

به طور کلی باید گفت دیسک‌ کمر، بیماری‌ای نیست که نگران‌کننده باشد و چنانچه فرد بیمار بموقع تحت درمان قرار گیرد، از سلامت جسمانی کامل برخوردار می‌شود. بیمارانی که دچار چنین عوارضی می‌شوند، باید در 2 مرحله تحت درمان قرار گیرند. در نخستین مرحله با هدف کاهش درد و التهاب، داروهایی تجویز می‌شود و بیمار تحت درمان فیزیوتراپی قرار می‌گیرد و در مرحله بعد که در حقیقت مرحله توانبخشی است، تمرینات ورزشی بخصوصی توصیه می‌شود که موجب افزایش انعطاف‌پذیری و قدرت عضلات کمر خواهد شد.

دکتر نوشین محمودیان