اکران فیلم کودک فریادها و نجواها

فیلم‌ها هر قدر هم از کیفیت بالایی برخوردار باشند و تعدادشان به نسبت سال‌های گذشته بیشتر شده باشد، وقتی محلی برای نمایش نداشته باشند، بدیهی است هیچ‌گونه بازخورد و البته تاثیری نخواهند داشت. سال گذشته طرح زنگ سینما در برخی مدارس اجرا شد تا راهی باشد به سوی اکران گسترده فیلم‌های کودک و نوجوان در سینماها، اما این طرح نیز ناکام ماند تا حسرت جای ثابتی برای این نوع فیلم‌ها در جدول اکران همچنان باقی بماند.

زنگ سینما در جهت اهدافی چون حمایت از تولیدات سینمای کودک و نوجوان، ایجاد اوقات فراغت سالم در فضایی امن برای دانش‌آموزان، رونق‌بخشی سئانس‌های صبح سینماها، ترغیب فیلمسازان ژانر کودک و نوجوان به تداوم تولید در این زمینه و حضور هر چه بیشتر خانواده‌ها همراه فرزندان خود در سینما آغاز شده بود، اما هیچ‌گاه نتوانست حتی به مدت یک سال دوام داشته باشد.

در میان جنگ اکران برای فیلم‌های ایرانی شاید اختصاص یک گروه سینمایی برای کودک و نوجوان کمی ساده‌انگارانه باشد، اما یکی از نکاتی که قطعا کمک کننده خواهد بود، بدون شک همین نکته است. ایجاد گروه سینمایی ویژه کودک و نوجوان از ضروریات است، چرا که داشتن چنین گروه سینمایی باعث ایجاد امید در فیلمسازان ژانر کودک می‌شود و در چنین شرایطی، سینماگران این عرصه می‌دانند اگر فیلمی در خصوص کودک تولید کنند، اکران خواهد شد.

زمانی که سالن سینما و گروه ویژه سینمایی برای کودکان وجود ندارد، طبیعی است فیلمی هم تولید نشود و با این شرایط به نظر می‌رسد ما باید تجربه‌های خوب دهه 60 را در سینمای کودک فراموش کنیم و در فکر تکرار این تجربه‌‌های خوشایند نباشیم.