افسردگی

افسردگی به نوعی اختلال روانی می‌گویند که در آن، خلق فرد پایین‌تر از حد استاندارد است و در نتیجه احساس لذت و خوشحالی نمی‌کند و از کارهای روزمره شاد نمی‌شود، مدام غمگین و ناراحت است و در این حالت می‌توان این‌شخص را افسرده تلقی کرد. تمام افراد ممکن است در طول شبانه‌روز اضطراب، خشم و شادی را تجربه کنند که این موارد گذرا هستند و شخص دوباره به زندگی عادی خودش برمی‌گردد. ولی فرد افسرده در تمام لحظات زندگی، احساس غم و عدم لذت می‌کند. پرخوابی، کاهش اشتها و کاهش میل جنسی از نشانه‌های اصلی ابتلا به این بیماری‌اند. البته در برخی مواقع، ممکن است فرد دچار افزایش اشتها یا کم‌خوابی نیز بشود.

افسردگی، شایع‌ترین بیماری جهان است و 5 تا 17 درصد از افراد به افسردگی مبتلا می‌شوند. این بیماری در خانم‌ها دو برابر آقایان است که از عوامل موثر آن می‌توان به اثر هورمون‌های زنانه و همین طور نقش مضاعف زن در جامعه، مسوولیت‌پذیری مادران در جامعه از زمان بارداری تا بزرگ‌شدن بچه‌ها، اشاره کرد.

3 عامل مهم در بروز افسردگی، نقش دارند: عوامل زیستی، اجتماعی و روانی. در عوامل زیستی ژن نقش مشخصی دارد و به همین علت در بعضی از خانواده‌ها افسردگی بیشتر است.

در عوامل محیطی، ناکامی‌هایی ازجمله از دست دادن شغل یا فرد مورد علاقه و مهاجرت نقش موثری در بروز افسردگی دارد. افسردگی در خانواده‌های پرجمعیت که در حواشی شهرها زندگی می‌کنند و از کمبود امکانات رنج‌می‌برند یا حتی کسانی که نور خورشید را کمتر حس می‌کنند مثل کشور اسکاندیناوی که 6 ماه شب است، مربوط به عوامل اجتماعی می‌شود.

افسردگی به طور معمول از دهه سوم عمر به بعد آغاز می‌شود و از 65 سالگی که دوران سالمندی است، این اتفاق شیوع بیشتری پیدا می‌کند؛ چون این افراد پس از عمری زندگی پرتوان و پرانرژی یکباره دورشان خالی می‌شود و در این زمان آمار افسردگی سالمندی بالا می‌رود. همچنین در فصل زمستان نیز این اختلال شایع‌تر است.

روان درمانی و دارو درمانی از روش‌های درمان این بیماری‌اند که هر دو با توجه به تشخیص پزشک انجام می‌شود، اما متاسفانه بسیاری از بیماران دوست ندارند درمان شوند؛ افرادی که مبتلا به افسردگی هستند، اگر یاد بگیرند که به جای این که دیگران را با خودشان تطبیق دهند، خودشان را با دیگران تطبیق دهند، هیچ وقت دچار افسردگی نمی‌شوند.