این فوتبال نیازمند یک مکانیزم مدیریتی است

البته من از سرمربی پرتغالی تیم ملی حمایت می‌کنم ولی به نظر می‌رسد فدراسیون فوتبال خودش را پشت این مربی مخفی کرده است. در واقع ما مربیان زیادی در کشورمان داریم که سال‌ها زحمت کشیده و خون دل خورده‌اند برای تولید بازیکن و سازندگی در فوتبال. در این شرایط برای تشویق این مربیان هم که شده باید آنها را به سمت تیم‌های ملی سوق داد اما می‌بینیم که افرادی به نیمکت تیم‌های ملی می‌رسند که از لحاظ سابقه و تجربه کاری، اصلا با آن مربیان قابل قیاس نیستند. منصوریان در این فوتبال خیلی زحمت کشیده ولی صادقانه بگویم ما مربیان با تجربه زیادی در رده‌های سنی پایه داریم که به مراتب کارکشته‌تر و با انگیزه‌تر از منصوریان هستند.

متاسفانه در فوتبال به هیچ عنوان تولید دانش‌ نکرده‌ایم چراکه ما به مربیان جوانمان اعتمادی نداریم. این‌که منصوریان را به عنوان سرمربی تیم امید انتخاب می‌کنیم که اسمش جوانگرایی نیست. ما باید طیف بیشتری از مربیان ایرانی را در تیم ملی درگیر کنیم، اما چون مکانیزم تعریف نکرده‌ایم و شرح وظایفش مشخص نیست، کاملا سلیقه‌ای عمل می‌کنیم.

در این میان شاید کرش و دستیارانش این توانایی را داشته باشند که برای فوتبال ما مکانیزم بسازند، ولی فدراسیون فوتبال نباید این صلاحیت را به آنها بدهد. اصولا یک مربی و کادرش نباید برای فوتبال یک مملکت مکانیزم تعریف کنند؛ چرا که اگر این گونه باشد آن وقت با رفتن آنها این مکانیزم هم از بین خواهد رفت. این دور تسلسل باطل، زمانی اتفاق می‌افتد که مکانیزم وجود ندارد و شما در ساختار فوتبال ملی یک اصول مدیریتی ثابت می‌بینید. وقتی مکانیزم علمی وجود نداشته باشد توانمندی‌های افراد هرقدر هم که بالا باشد بستری برای بروز پیدا نخواهد کرد. در این فضا اگر هم اتفاق مثبتی بیفتد به نظر ماندگار نخواهد بود و با رفتن آن گروه از بین خواهد رفت.