«ارزیابی زیست محیطی» فقط برای دلخوش بودن

صنعت باید باشد، توسعه هم همین‌طور ؛ کسی منکرش نیست، اما محیط زیست هم باید باشد ولی انگار وقتی جدال صنعت و طبیعت شروع می‌شود قرار است همیشه طبیعت بازنده باشد. درختان بلوط دنا برای توسعه شبکه گاز بریده شدند چون پیمانکار پروژه می‌دید که درختان مزاحم پیشروی لوله‌گذاری‌ها هستند، رودخانه‌های منتهی به دریاچه ارومیه هم با ساخت چندین سد مهار شدند چون سازندگان آن هنوز هم فکر می‌کنند با این کار آب‌هایی که بیهوده به دریاچه می‌ریزند را برای رونق کشاورزی مهار کرده‌اند، هزار چاه عمیق اطراف دریاچه پریشان نیز که 300 حلقه آن مجوز ندارند حالا بخشی از استان فارس را به مشکل انداخته است چون وقتی این چاه‌ها حفر می‌شدند کسی به عواقبش فکر نمی‌کرد و فقط قرار بود آبهای زیرزمینی به سطح بیایند .

کد خبر: ۳۶۵۵۴۴

همه این اتفاق‌ها افتاده است و بخشی از طبیعت با ارزش ایران را از نقشه طبیعی جهان حذف کرده است تا جایی که محمدباقر صدوق، معاون محیط طبیعی سازمان حفاظت محیط زیست را مجبور کرده پیش‌بینی کند که دریاچه ارومیه حداکثر تا 3 سال دیگر دوام می‌آورد. رئیس سازمان حفاظت محیط زیست اصرار دارد که بگوید دریاچه ارومیه را خشکسالی‌های پی در پی از پای درآورده اما صدوق ترجیح می‌دهد بگوید سدها و بندهایی که در بالادست زده شده دریاچه را به مرگ نزدیک کرده است. او می‌گوید ریخت و پاش در سازه‌های آبی زیاد است برای همین عده‌ای از این‌که حتی رژیم رودخانه‌ها را به هم بزنند نیز ابایی ندارند اما او خودش بهتر از هر کسی می‌داند آن چیزی که به تخریب محیط زیست ایران دامن می‌زند طرح‌های عمرانی ای است که یک چیز مهم را کم دارند: ارزیابی زیست محیطی. صدوق می‌گوید کمیته ملی ارزیابی فقط مجوز کارهای خلاف قانون را صادر می‌کند و این کمیته به دکان سه نبشی می‌ماند که به عده‌ای سود می‌رساند، او حتی حاضر است اگر کسی پروژه‌ای را معرفی کند که این کمیته آن را به خاطر مخرب محیط زیست بودنش رد کرده به او جایزه بدهد. البته همیشه هم اینطور نیست که کمیته ارزیابی زیست محیطی همه پروژه‌ها را با چشم بسته تایید کند چون همین امسال این کمیته، راه‌اندازی معدن مس درتفت را به خاطر نداشتن ارزیابی زیست محیطی متوقف کرد ولی آنچه که همچنان مبهم مانده این است که چطور وقتی این معدن مخرب محیط زیست تشخیص داده می‌شود چه اتفاقی می‌افتد که خبر می‌رسد فرمانداری شهرستان تفت قصد دارد اعضای شوراهای اسلامی روستاهای تابع دهستان علی‌آباد این شهرستان را برای بازدید از معدن مس به سرچشمه ببرد تا حمایت این افراد را جلب کند در حالی که می‌داند منطقه علی آباد منبع تامین آب سفره‌های زیرزمینی دشت یزد، اردکان و باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی است و احداث معدن مس، منطقه را به آرسنیک، جیوه و اسید آلوده می‌کند. شاید اگر پای حرف‌های این فرمانداری نیز بنشینیم توجیه بیاورند که به دنبال توسعه و ایجاد اشتغال در منطقه هستند و چه اشکالی دارد اگر کمی مواد آلاینده نیز وارد محیط شود. اگر اینها چنین توجیهی بیاورند آن‌وقت زمان آن است که ما بپرسیم چرا وقتی می‌دانند این چنین طرح‌هایی که اجرا نشدنش به صرفه‌تر از اجرا شدنش است باز هم پیگیر آن هستند و فکر می‌کنند که محیط زیست انسان‌ها و جانوران باید تاوان آن را بدهند؟