از تلویزیون‌های مکانیکی تا الکترونیکی

به طور کلی می‌‌توان پیشرفت فناوری در ساخت تلویزیون را در دو مسیر متفاوت که در برخی از دوره‌ها بر همدیگر هم‌پوشانی داشته‌اند مورد بررسی قرار داد. برخی از پیشرفت وابسته به اصول و قواعد مکانیکی و الکترونیکی و برخی دیگر نیز تنها مبتنی بر اصول الکترونیکی هستند. اگرچه در تلویزیون‌های مدرن و پیشرفته استفاده از سیستم‌‌های تمام الکترونیکی موجب برکناری سیستم‌های الکترومکانیکی شده اما حقیقت این است که نمی‌‌توان اصول مربوط به سیستم‌های مکانیکی و تجارب به دست آمده از اختراع این تلویزیون‌ها در طراحی و ساخت تلویزیون‌های مدرن و امروزی را نادیده گرفت. به طور کلی همه انواع مختلف سیستم‌های تلویزیونی بر مبنای روش واحدی که همان اسکن تصاویر برای تولید سیگنال است، عمل می‌کنند. تصویر به نمایش درآمده به وسیله‌ای ارسال می‌شود که برخلاف عملکرد اسکن عمل می‌کند. به عبارت دیگر در این سیستم تلویزیون به عنوان یک دستگاه پایانی براساس سیگنال‌های دریافتی تصاویر یکسان و مناسبی را با توجه به توانایی‌‌های چشم انسان تهیه کرده و به نمایش درمی‌آورد. ماهیت سیستم‌های تلویزیونی کنونی برگرفته از کشف قابلیت نوررسانی عنصر سلنیوم توسط ویلوگبی اسمیت سال 1873 میلادی و همچنین اختراع دیسک اسکن توسط پاول گوتلیب نیپکو در سال 1884 میلادی است تا این که سرانجام نخستین تصاویر متحرک تلویزیونی در سال 1926 میلادی توسط جان لوگی بایرد به نمایش در آمد. این در حالی است که پاول گوتلیب نیپکو در سال 1884 میلادی موفق شده بود نخستین سیستم تلویزیونی الکترومکانیکی را طراحی کند، اما این سیستم تنها قابلیت پخش تصاویر بسیار ساده را داشت و در این سیستم، جابه‌جایی تصاویر امکان‌پذیر نبود. پس از آن بتدریج محققان در زمینه طراحی و ساخت سیستم‌های تلویزیونی مکانیکی به پیشرفت‌هایی دست یافتند. تا این که در سال 1911 درباره جزییات چگونگی شکل الکتریکی تصاویر الکترونیکی با استفاده از لامپ‌های اشعه کاتدی مقاله‌ای توسط آلن ارشیبالو کمپبل سوینتیون به چاپ رسید. این مقاله که نخستین مقاله درباره سیستم‌های تلویزیونی الکترونیکی است همچنان پس از گذشت سال‌ها به عنوان یک راهنما در طراحی و ساخت سیستم‌های تلویزیونی مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر این که سوگی بایرد موفق به ساخت نخستین سیستم تلویزیونی با قابلیت نمایش تصاویر ارسال شده با سیستم خروجی ساده شده بود اولین پخش تلویزیونی رنگی را نیز در سال 1928 به نام خود ثبت کرد. زمانی که تلویزیون‌های الکترونیکی، تازه به بازار عرضه شده بودند همچنان تحقیقاتی درباره انواع مختلف لامپ‌های فرستنده الکترونیکی انجام می‌شد. تا این که نخستین سیستم تلویزیون تمام رنگی الکترونیکی در سال 1934 به نمایش عمومی گذاشته شد. البته باید این نکته را خاطرنشان ساخت که ارائه نخستین سیستم تلویزیونی رنگی مکانیکی در سال 1889 در کشور روسیه، اهمیت رنگ در این سیستم را بیش از پیش مورد توجه قرار داد.