درباره تغییر مربیگری در میلان

کار دشوار لئوناردو در سن‌سیرو

پس از جدایی کارلو آنچلوتی و رفتن وی به چلسی و تصدی پست سرمربیگری این تیم انگلیسی، هدایت تیم فوتبال میلان به لئوناردو سپرده شده است. این برزیلی آشنا، پیشتر مدیر فنی روسونری بود و در سال‌های 1997 تا 2001 به عنوان بازیکن هم در میلان حضور داشت. آنچلوتی در فصل تازه پایان یافته لیگ ایتالیا میلان را فقط به رتبه سوم رهنمون کرد که هرچند نعمت حضور مستقیم مجدد در جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا را به این تیم بخشید، اما کارنامه او طی 8 سال زمامداری در سن‌سیرو فقط یک بار فتح اسکودتو را شامل شد و تنها حاصل کار او در بیرون از مرزها و بویژه جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا، جایی که قرمز و سیاه‌های شهر میلان با هدایت کارلتو 2 بار قهرمان و یک مرتبه نایب قهرمان شدند، جالب توجه نشان می‌داد. با این حساب بدیهی است وظیفه اول لئوناردو که جای او را گرفته، جبران قصورهای دهه به پایان در سری A باشد. بخصوص که اینتر حریف بزرگ و همشهری آشنای روسونری هر چهار دوره آخر کالچو را فتح کرده است و امسال با 10 امتیاز برتری بر میلان چنین کرد.

کد خبر: ۲۶۰۰۲۰

زیبا یا ...؟

با این که کارلتو فقط در پایان مسابقه یکشنبه شب 10 خرداد میلان با فیورنتینا رسما از مربیگری قرمز و سیاه‌های سن‌سیرو کناره گرفت و فردای آن روز خبر از رفتن خود به چلسی داد، اما این مساله‌ای بود که در تمام دو سه ماه قبلی درباره آن صحبت می‌شد و قطعی به نظر می‌رسید. آنچلوتی دوره 8 ساله حضورش در میلان را زیبا خوانده است، ولی صرف‌نظر از این که آیا این دوران واقعا برای او زیبا بوده است یا خیر، خطری که لئوناردو را تهدید می‌کند، قدم گذاشتن در راهی است که پیشتر آن را اصلا تجربه نکرده است. لئوناردو در سا‌ل‌های اخیر در هیات مدیر فنی و یکی از اعضای کادر فنی میلان در بالاترین هرم رهبری این تیم سهم مستقیمی در گردش امور روسونری داشته است، بنابراین خوب می‌داند که در این تیم چه گذشته است. این که او کنار خط بایستد و یک تصمیم گیرنده صحیح فنی برای تیمش باشد، مقوله‌ای کاملا متفاوت است و شاید به این آسانی‌ها حاصل نیاید.

بدترین حادثه

لئوناردو اینک 39 سال دارد و هنوز چهره جوان و با نشاط‌ خود را حفظ کرده و در دوران بازیگری هم موفق و فنی بود، اما هنوز ماندگارترین خاطره از وی در آن دوران اتفاقی است که در دیدار تیم ملی برزیل با آمریکا در شروع مرحله حذفی روی داد. او در آن دیدار به خاطر زدن با ارنج به صورت تاب راموس، هافبک آمریکا از سوی داور از زمین اخراج و 4 جلسه محروم شد و در نتیجه زرد و آبی‌پوشان نیمی از راه قهرمانی خود را بدون وی طی کردند و وقتی در فینال با ضربات پنالتی بر ایتالیا چیره و قهرمان شدند، لئوناردو تنها از بیرون زمین نظاره‌گر وقایع بود.

معلوم نیست آدریانو گالیانی، نایب رئیس میلان که تصمیم گیرنده اصلی در این باشگاه و کانون قدرت در آن است به چه سبب برای هدایت این تیم و کار پر مسوولیت مربوط به لئوناردویی روی آورده که در گذشته حتی برای یک روز تیمی را هدایت نکرده است. اگر استدلال در این خصوص این بود که پپ گواردیولا نیز بدون تجربه سطح بالای مربیگری در بارسلونا بسیار موفق بود باید متذکر شد که گواردیولا آدمی بومی و اهل ایالت کاتالونیا و سال‌ها نماد و کاپیتان آبی و اناری‌پوشان بود و از محبوبیت و حمایتی نزد مردم به خاطر این مساله بهره می‌برد که لئوناردو از آنها بی‌نصیب است.

کم یا زیاد

مساله دیگر در میلان تغییرات کم یا زیاد در ترکیب میلان در روزهای پیش‌روست. پائولو مالدینی کاپیتان دیرپای میلان که 24‌سال در این باشگاه توپ می‌زد، طبق قرار قبلی در پایان فصل اخیر کفش‌ها را در 41‌سالگی آویخت و در بیش از 900‌بازی رسمی پیراهن روسونری را به تن کرد.

به جز وی جدایی آندری شوچنکو و جوزپه فاوالی هم از میلان قطعی نشان می‌دهد و بعید است میلان 2دروازه‌بان پرنوسانش، دیدا و زلیکو کالاچ را حفظ کند. تنها سنگربان ماندنی این تیم کریستین آبیاتی نشان می‌دهد و در نگاهی واقع‌بینانه‌تر فیلیپو اینزاگی 37 ساله هم فقط یک سال دیگر می‌تواند یاور لئوناردو باشد. با این حال مهم‌ترین تغییر در میلان می‌تواند جدایی کاکا و رفتن این برزیلی سرنوشت‌ساز به رئال مادرید در ابتدای روند دوباره کهکشانی شدن تیم مادریدی یا چلسی و منچستر سیتی باشد که در این خصوص در روزهای اخیر اخبار متضاد و متنوعی پخش شده است، آمادگی رئال برای پرداخت 65‌میلیون یورو برای خریداری کاکا در شروع دوران ریاست مجدد فلورنتینو پرز در این باشگاه چیزی بوده است که به اعتراف گالیانی میلان نمی‌توانست در برابر آن مقاومت کند، ولی ماجرای او و رفتنش به یکی از تیم‌های خواستار وی همچنان مبهم باقی مانده است.

میلان در سال‌‌های اخیر کلا یک تیم پیرو و به تبع آن فاقد حوصله و استقامت لازم نشان داده است و با این که دیوید بکام در 34 سالگی هم موجد انرژی تازه‌ای در این تیم بوده است، اما سیدورف در 35 سالگی، گاتوزو در 32 سالگی و آمبروزینی هم با همین میزان سن نشانگر رویکرد‌های فوق در سن‌سیرو و تبعات گاه ناگوار آن هستند؛ بنابراین چیزی که لئوناردو مجبور به انجام آن در آینده نزدیک است، بازسازی چنان تیم پیری است و این که با پیشینه‌ای برابر با صفر در سرمربیگری تیم‌ها چگونه می‌خواهد از عهده این کار برآید، مساله‌ای است که باید از نو درباره آن اندیشید و به تبع آن نگران شد.