«ادواردو» سرانجام به تلویزیون آمد

سرانجام و بعد از مدتها بگو مگو فیلم مستند «ادواردو» از شبکه اول سیما پخش شد که به خودی خود اتفاق میمون و خجسته ای است و توانست به بسیاری از حرف و حدیثها خاتمه دهد.

کد خبر: ۲۴۸۰۷

آنچه در درجه اول این مستند بخصوص را از سایر مستندهایی اینچنینی جدا کرده ، مضمون ویژه آن است که چیزی شبیه افسانه های هزار و یک شب است که فیلم با تکیه بر همین ویژگی واقعیت سترگ خود را بر مخاطب تحمیل می کند. با آن که تصویربرداری برخلاف میل عوامل سازنده در کشور ایتالیا نیمه کاره مانده است و با تهمتی از آن کشور اخراج شده اند، با وجود این ، تدوین همان «راشهای» گرفته شده ، توانسته کوبندگی و گزندگی خود را که خاصیت مستندهایی از این دست است ، بخوبی حفظ کند؛ هر چند حسرت این که فیلم اگر در شرایط مساعدتری ساخته می شد، احتمالا با اثر فراختری روبرو بودیم ، همچنان باقی است . محوریت فیلم اگرچه «ادواردو» و عقاید و افکار اوست و کارگردان قصد داشته به نقش مذهب در تحول فردی و اجتماعی او بپردازد، اما فیلم به مسائل بی شمار دیگری که بی ربط به مذهب هم نیست ، می پردازد. حجم اتفاقاتی که فیلم به آنها اشاره دارد، چنان زیاد است که کارگردان در پاره ای مواقع به اندازه نزدیک شدن به موضوع نیز بسنده کرده است . با این وجود کارگردان در نشان دادن جایگاه و نفوذ خانواده «آنه یلی ها» در ایتالیا و نیز موقعیت و نقش «ادواردو» در خانواده موفق عمل کرده است . فیلم عملا از 2بخش تشکیل شده است ؛ قسمتی که هنوز مخاطب با هویت ، افکار و عقاید ادواردو آشنا نشده است و به لحاظ ریتم ، شکل و اندازه مناسبی هم دارد و در ادامه و مثل همه مستندهایی که هوشمندانه شعبده ای در آستین دارند تا در زمان و وقت مناسب آن را به مخاطب عرضه کنند، نیمه دوم فیلم به بازآفرینی چیزی می کوشد که در ذهن مخاطب پیشاپیش بستر غافلگیری آن آماده شده است و غافلگیری باهمه تلخی و حسرتی که در فیلم موج می زند، به وقوع می پیوندد. لحنی که فیلم برای پرداختن به موضوع انتخاب کرده است ، شعاری و سطحی و باری به هر جهت نیست و پیداست تحقیقات و مطالعات خوبی انجام شده است ... . ادواردو بار دیگر جذابیت های شریف و قدر نادیده فیلم مستند را بازگو می کند ؛ تفاوتی که در ذات فیلم مستند و فیلم داستانی وجود دارد؛ همین قدرت و تاثیر بی چون و چرای سینمای مستند بر سینمای داستانی و حتی هنرهای «روایی» دیگر است . مستند «ادواردو» البته شاهکار نیست ؛ اما در مقایسه با فیلمهایی که گه گاه در کشور ما و حتی جاهای دیگر ساخته می شوند، بشدت قابل اعتنا و احترام است .