آسمان بار امانت نتوانست کشید

سایه آفتاب عزیز این که تو برای این دوستت این قدر نگرانی و غم او را غم خودت می‌دانی چیز بدی نیست به شرط این که مشکلات او باعث نشود که تو از زندگی‌ات بازبمانی. همدلی و همدردی صفات و احساسات پاک انسانی هستند که بسیار ارزشمندند اما به شرط این که احساس باعث درجا زدن و توقف تو نشوند. ظاهرا دوست تو مشکل عاطفی دارد و تو سخت در پی آنی که چگونه به او کمک کنی. اما این را بدان که در حال حاضر تو کمک خاصی به او نمی‌توانی بکنی به چند دلیل. نخست این که در این ورطه، او باید به تنهایی از پس مشکلش بربیاید.

او باید عقل و منطق خود را به کار بیندازد و ببیند موقعیتی که در آن گرفتار شده واقعا چقدر ارزش دارد؟ ضمن آن که این مرحله‌ای است که باید طی شود. درست مثل یک دوره بیماری که باید بگذرد تا تازه به دوران نقاهت برسد. شاید بیشترین و بهترین کمکی که می‌توانی به این دوست بکنی این است که نیروی تعقل، اعتماد به نفس و منطق را در او تقویت کنی. باید او را متقاعد کنی که به خاطر زندگی‌اش هم که شده، صحیح و اصولی با این موقعیت برخورد کند. البته تو از مشکل دوستت چیز چندانی ننوشته بودی و من فقط حدس می‌زنم که او مشکل عاطفی دارد. شاید هم برداشت من اشتباه بوده است اما اگر حدس من درست است بهتر است روی جملاتم خوب فکر کنی. هر کسی در هر نقشی وظایفی دارد. تو به عنوان یک دوست فقط و باید همراه او باشی نه بیشتر. باید بتوانی او را به راهی که فکر می‌کنی درست‌تر و صحیح‌تر است سوق دهی. چرا برای حل این مشکل با یکی از بزرگترهای اطرافت صحبت نمی‌کنی؟ مثلا مادر خودت؟ آنها هم حتما بهتر می‌توانند به این موضوع رسیدگی کنند و دید بهتری به قضیه داشته باشند. اگر دلت خواست می‌توانی به دوستت بگویی برای این ستون نامه بنویسد یا از او اجازه بگیری و مشکلش را به طور کامل برایم بنویسی تا من هم بهتر بتوانم راهنمایی‌ات کنم.

اما دوست خوبم از یاد نبر که افرادی در موقعیت تو و حتی من که هر روز با نامه‌های بسیاری روبه‌رو هستم و با نسل سومی‌هایی که هر کدام مشکل منحصر به فرد خودشان را دارند، باید با تعقل و درایت نسبت به رفع مشکلات آنها اقدام کنیم. اگر قرار باشد ما هم مثل آنها خودمان را درگیر احساسی مشکلات آنها کنیم دیگر نمی‌توانیم راه درست را از نادرست تشخیص بدهیم. امیدوارم در یاری رساندن به دوستت موفق باشی.