کابوس‌ سلول‌های‌ خاکستری‌

اول از همه باید به طرفداران بازی‌های ماجرایی و معمایی اخطار کنم که دراکولا 3 بسیار مشکل است. حساب آن را با حساب هر بازی ماجرایی معمایی دیگری که تا به حال دیده‌اید جدا کنید. اگر فکر می‌کردید عناوین سری میست سخت هستند، باید حتما در عقیده‌تان تجدید نظر کنید. معماهای دراکولا 3 آنچنان مشکل هستند که وسط کار به درک و هوش خودتان و یا منطق سازنده‌ها شک می‌کنید.

بهتر است یک راست به‌سراغ روند بازی برویم. سبک دراکولا 3 پانورامای واقعیت مجازی (به عبارتی درست مشابه دو بازی دراکولای قدیمی) است. منتظر ظاهر شدن معما در هر گوشه و کناری باشید. اگر سابقه دیگر بازی‌های استودیوی خئوپس (مانند سفر به ماه) را داشته باشید حتما می‌دانید صفحه کوله‌پشتی در بازی‌های این استودیو تمامی ندارد و به تعداد موهای سرتان آیتم جمع می‌کنید. خواندن فایل‌های طولانی و پیچیده هم از دیگر خصوصیات بازی‌های ماجرایی خئوپسی هستند.

از نظر کیفیت طراحی بازی و معماها، دراکولا 3 در بین همه بازی‌های این سبک بی نظیر است. گروه سازنده در همه زمینه‌ها تحقیق مفصل و کاملی انجام داده‌اند. به طوری‌که در طول بازی به اشارات تاریخی و مذهبی بسیار زیادی برمی‌خورید که همه مستند هستند. همچنین بازی چند بخش علمی جالب دارد که در آن از روش‌های مرسوم برای نشانه‌گذاری و تشخیص گروه خونی و بیماری‌های مربوط به خون استفاده می‌شود. همه اتفاقات در دراکولا 3 حساب شده‌اند و در پایان کار سازنده‌ها با قرار دادن معمای هفت ستون، از بازی‌کننده این انتظار را دارند که رابطه بین معماها، اتفاق‌ها و داستان را کاملا پیدا کند.

معماهایی از قبیل پیدا کردن نوع بیماری خونی نمونه‌های مختلف، کشف رمز نامه‌های یانوس یا پیدا کردن کتاب‌های گمشده در کتابخانه بسیار طولانی هستند و در میانه راه هیچ چیزی وجود ندارد که به شما بگوید آیا راه را درست آمده‌اید یا خیر؟ این مشکل در بسیاری از بخش‌های بازی خودش را نشان می‌دهد. یکی دیگر از خصوصیت منفی معماهای دراکولا 3، تکرار شدن آنهاست. نیمی از رمزها و آزمایش‌ها را باید دوباره تکرار کنید،‌ اما بار دوم همه چیز سخت‌تر و پیچیده‌تر می‌شود. تمام کردن دراکولا 3 بدون راهنما، یک پروژه دراز مدت است که به سرانجام رسانیدن آن تنها از نوابغ و نخبگان برمی‌آید. احتمالا سازنده‌ها در هنگام طراحی معماها،‌ میانگین ضریب هوشی مخاطبین را بالای 140 فرض کرده بوده‌اند.

دراکولا 3 داستان بسیار خوبی هم دارد. برخلاف دراکولا: ریشه‌ها، این بار شخصیت‌ها بسیار جا افتاده و قابل قبول هستند. داستان بسیار جذاب و پرکشش است و پیچ‌وخم‌هایش را به‌هیچ‌وجه نمی‌توانید از قبل پیش‌بینی کنید.
نقش اول داستان پدر آرنو است که از طرف واتیکان برای بررسی قدیسه بودن مارتا، یک پزشک تازه مرحوم شده، به روستایی در ترانسیلوانیا فرستاده می‌شود. داستان در ماه‌های پس از اتمام جنگ جهانی اول رخ می‌دهد،‌ زمانی که دیگر کسی به خرافه‌هایی نظیر خون‌آشام‌ها اعتقاد ندارد. اما پدر آرنو در می‌یابد که مارتا در زمان زنده بودنش در مورد یک بیماری خونی ناشناخته تحقیق می‌کرده که احتمالا به خون آشام‌ها مربوط می‌شود.

از نظر گرافیکی هم دراکولا 3 نمره قبولی می‌گیرد. با اینکه سبک گرافیکی پانوراماست، اما پانوراماهای جدید دیگر ثابت و بی‌جان نیستند. چیزهای مختلفی در صفحه تکان می‌خورند و انیمیشن بسیار مناسبی برای کاراکترها طراحی شده است. تعداد دموهای سه بعدی رندر شده هم کم نیست و از این لحاظ طرفداران بازی‌های قدیمی دراکولا را کاملا راضی می‌کند. تابلوهای نقاشی، اسناد قدیمی و وسایل بسیار زیبا طراحی شده‌اند و استیل گرافیکی خاصی به بازی داده‌اند. با این‌که در طول بازی هیچ خون آشام یا دراکولا یا موجود ترسناک دیگری نمی‌بینید، اما چرخیدن در لوکیشن‌های متروک و خواندن متون قدیمی لاتین با تصاویر عجیب و غریبشان بعضی وقت‌ها تنتان را می‌لرزاند.

دراکولا 3 بازی خوبی است، فقط به این شرط که حوصله کار کشیدن از همه بخش‌های مغزتان را داشته باشید. اگر هم برای حل یکی از معماها به یک راهنما مراجعه کردید، مطمئن باشید که تا آخر بازی بدون آن راهنما به‌جایی نخواهید رسید. برای اجرای دراکولا 3 احتیاجی به یک‌ PC پیشرفته نیست، کارت‌های گرافیکی 256 مگابایتی جوابگو هستند.

 سیدطه رسولی‌