فروپاشی خانواده در امریکا

اما دو کارشناس ‌ که ارتباطی با این تحقیق ندارند  ضمن ابراز تردید درباره ارزش آن گفتند سرمایه‌گذاری در زمینه‌های دیگر  بویژه در زمینه ایجاد اشتغال  می‌تواند برای کمک به تمامی خانواده‌های نیازمند موثرتر باشد.

درگذشته نیز تلاش‌هایی برای برآورد هزینه طلاق در امریکا به عمل آمده است؛ اما حامیان مالی تحقیق جدید که روز سه‌شنبه گذشته انتشار یافت، اعلام کردند تحقیق آنان نخستین موردی است که هزینه گسترده‌تر فروپاشی خانواده را چه از نظر طلاق و چه پرورش کودکان بدون ازدواج مشخص کرده است.

این مطالعه را بن اسکافیدی، کارشناس اقتصاد دانشگاه ایالتی جورجیا انجام داده است. هزینه این مطالعه را 4 گروه پرداخته‌اند که خود را بخشی از جنبش ازدواج در سراسر امریکا می‌دانند. این گروه‌ها عبارتند از: موسسه ارزش‌های امریکایی (مستقر در نیویورک)، موسسه ازدواج و سیاست عمومی، خانواده‌های شمال غربی ردموند، واشنگتن، و شورای خانوادگی جورجیا از سازمان‌های تابعه وزارتخانه محافظه‌کار تمرکز برخانواده. دیوید بلانکن هورن، رئیس موسسه ارزش‌های امریکایی گفت: این مطالعه برای نخستین بار با سند نشان می‌دهد طلاق و بزرگ کردن بچه‌های زوج‌های ازدواج نکرده ‌ علاوه بر بدی‌هایی که برای کودکان دارد ‌ هزینه هنگفتی روی دست مالیات‌دهندگان می‌گذارد.

بلانکن هورن می‌گوید: ما مدام از قانونگذاران ایالتی می‌شنویم که این کار چه ربطی به ما دارد آیا اینها مسائلی خصوصی نیستند؟ وی می‌افزاید: نگاهی به این ارقام بیندازید و اگر باز هم تردید دارید به ما بگویید.

برآوردهای اسکافیدی بر این فرض استوار است که در خانواده‌هایی که مسوولیت‌ آنها به عهده یک زن تنهاست، میزان فقر نسبتا بیشتر است و این مساله باعث پرداخت هزینه‌های بیشتر برای امور رفاهی، مراقبت بهداشتی، عدالت کیفری و آموزش و پرورش کسانی می‌شود که در خانواده‌های محروم‌تر بزرگ می‌شوند مبلغ 112 میلیارد دلار برآورد شده شامل هزینه‌های مربوط به برنامه‌های دولت‌های فدرال، ایالتی و محلی و درآمدهای مالیاتی از دست رفته در تمام سطوح دولت است.

اسکافیدی معتقد است: کاستن از این هزینه‌ها یک نگرانی و وظیفه مشروع دولت، سیاستگذاران و قانونگذاران است.

این بررسی گرچه هیچ توصیه رسمی ارائه نمی‌کند، اما پیشنهاد می‌کند قانونگذاران ایالتی و سراسری در اندیشه سرمایه‌گذاری بیشتر در برنامه‌هایی برای افزایش ازدواج و تقویت بنیاد خانواده باشند.

چنین برنامه‌ای از سال 2001 در اوکلاهما در حال اجرا بوده و تگزاس نیز سال گذشته حدود 15 بیلیون دلار از اعتبارات فدرال خود را صرف برنامه‌های تعلیم و گسترش ازدواج کرد.

در این مطالعه گفته شده با توجه به گزاف بودن هزینه‌های تحمیل شده به مالیات‌دهندگان برای نسبت‌های بالای طلاق و پرورش کودکان بدون ازدواج و ناچیز بودن هزینه‌های مربوط به تقویت ابتکارهای مربوط به ازدواج، اجرای این برنامه‌ها حتی با احتمال موفقیت کم، بسیار مقرون به صرفه است.

اما تیم اسمیدینگ، استاد اقتصاد دانشکده ماکسول در دانشگاه سیراکیوز  که در این مطالعه نقشی نداشت  می‌گوید: هیچ مدرک قانع‌کننده‌ای مشاهده نکرده است که برنامه‌های مربوط به تقویت ازدواج موثر واقع شوند.
وی می‌افزاید: من مخالفتی با ازدواج ندارم. ایجاد رابطه کاری عالی است، اما این کار به تنهایی مشکلی را حل نمی‌کند. اقتصاد مبتنی بر اشتغال کامل، شرافتمندانه و با ثبات، احتمالا بهترین راه حل مشکل خواهد بود.

وی همچنین به مشکلات خاص موجود در نواحی شهری سیاهپوست‌نشین که نسبت زنان بچه‌دار بدون شوهر در آنها زیاد است، اشاره می‌کند و می‌گوید:‌ تعداد زیادی از مردان امریکایی آفریقایی تبار زندانی هستند که این مساله امکان درآمدزایی آنان را در آینده محدود می‌کند و بدون توجه به این که چه جور آدم‌هایی هستند، آنان را به شرکایی بد در  ازدواج تبدیل می‌کند. در برنامه‌های مربوط به ازدواج اصلا به این موضوع توجه نمی‌شود.

پاملا اسماک، جامعه‌شناس دانشگاه میشیگان که او نیز نقشی در این مطالعه ندارد، می‌گوید: سرمایه‌گذاری بیشتر در آموزش و پرورش، مزایای طولانی مدت مانند بهبود وضع اقتصادی حتی برای کودکان خانواده‌های فروپاشیده و محروم خواهد داشت.

وی که درباره برآورد 112 میلیارد دلاری این بررسی نیز تردید دارد، می‌افزاید: ‌ارائه چنین ارقام نجومی ما را به جایی نمی‌رساند. ما داریم به رقم 40 درصد تولد کودکان خارج از چارچوب ازدواج نزدیک می‌شویم. باور نمی‌کنم که تدوین برنامه‌هایی برای ازدواج حتی با سرمایه‌گذاری بیشتر بتواند به کاهش این نسبت کمک کند.

بلانکن هورن می‌گوید: این انتقادی عادلانه است اگر گفته شود ما در این بررسی بیشتر به برنامه‌های مربوط به تقویت ازدواج اشاره کردیم و طرح‌های دیگری برای کاهش هزینه فروپاشی خانواده‌ها ارائه نکرده‌ایم.

به گفته وی: شاید باید برنامه‌های متعددی را تلفیق می‌کردیم. بهتر است همه نظر خود را بگویند. هدف بهبود اوضاع است. هیچ‌کس نمی‌داند دقیقا چه برنامه‌ای موثرتر خواهد بود.

  مترجم: علی کسمایی/ منبع:  آسوشیتدپرس‌