یادداشت تهیه‌کننده تلویزیون برای شهدای جنگ رمضان منتشر شد

نگاهم به قاب بی جان تلویزیون میفتد؛‌ای وای من چرا گفتم بی جان؟ دست‌ها و مشت‌های گره شده که جان دارند، پوستر و ماکت نیست، ادا نیست، هوش مصنوعی هم نیست، همه‌ی سکانس‌ها طبیعی و فی البداهه اتفاق میفتد، اما ۳۰ روز و ۳۰ هزار برداشت اتفاق افتاده است، نه برای اینکه کارگردان نپسندیده است، بلکه برای اینکه هر برداشتی با کیفیت بیشتر در دوربین نگاه تیزبین کارگردان کائنات ضبط شده است.

آدم‌ها زیر باران راه می‌روند، کسی روی دست‌هایی زخمی و خونینش، دختربچه‌ی زیبایی رو به سرعت می‌برد، جَعد زلف‌های طلایی و به خاک و خون نشسته‌ی کودک در باد و باران تاب می‌خورد، صدای ناله‌ی ماماااان، مامااااان دختربچه به پنهانی‌ترین قسمت جانم نفوذ می‌کند.

ایرانم خونی شده است، صدای شیطانی زنی به شکل هیولای آماس کرده، با شعف روی تصویر‌های ضبط شده پارازیت می‌اندازد:بزن ... بزن ... بزن، ترامپ، نتانیاهو ... وای بر من، وای بر ما، وای بر قحط انسانیت! وای بر کوران و کوران بزدل؛ کودک و زن و پیر و بیمار هم وطنم زیر تلی از آوار مدفون می‌شوند، چقدر نفس کم آوردم ... برایت از جان می‌گذرم، وطنم..